>Orzecznictwo>WSA>2009 >

II SA/Wa 1759/08
Orzeczenie prawomocne

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 26 października 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2009 r. sprawy ze skargi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych
 

oddala skargę

UZASADNIENIE
 

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98 poz.1071 ze zm. ) w związku z art. 12 pkt 2, art. 22, art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926 ze zm.) po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w W. przy [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], mocą której Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nakazał Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w W. udostępnienie A. G., zam. w K. przy ulicy [...] adresów zamieszkania lekarzy orzeczników: B. D., Z. M., J. F. i A.C., utrzymał decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 22 lutego 2008 r. do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęło skarga A. G. na odmowę udostępnienia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych danych osobowych w zakresie adresów zamieszkania lekarzy orzeczników: B. D., Z. M., J. F. i A. C., pomimo tego, że jak wskazał posiada on interes prawny w ich pozyskaniu w rozumieniu art. 29 pow. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. A. G. podał, że zamierza pozwać ww. osoby "w związku z postępowaniem o zadośćuczynienie wytoczonym przez niego w sprawie o sygnaturze akt [...]", a do skutecznego wniesienia pozwu konieczne jest wskazanie adresów zamieszkania osób pozwanych, do czego został zobowiązany przez sąd w postępowaniu o ww. sygnaturze. A. G. wskazał ponadto, że zwracał się do ZUS o ujawnienie danych osobowych tych lekarzy w zakresie ich adresów zamieszkania, jednak odmówiono mu ich udostępnienia.
Organ wskazał, że przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe, w wyniku, którego ustalił, że:
W dniu 5 lipca 2007 r. Sąd Rejonowy w K. I Wydział Cywilny z siedzibą w K., wezwał A. G. do usunięcia braków formalnych pozwu przeciwko wskazanym wyżej lekarzom orzecznikom poprzez "wskazanie adresów ich miejsca zamieszkania oraz złożenie dla nich odpisów pozwu".
2. Pismem z dnia 12 lipca 2007 r. A. G. zwrócił się do Dyrektora ZUS, Oddział w K. o udostępnienie adresów zamieszkania ww. lekarzy motywując to koniecznością wskazania tych informacji Sądowi Rejonowemu w K. w postępowaniu o sygn. akt [...]. W odpowiedzi ZUS poinformował A. G., iż brak jest podstaw do udzielenia informacji w żądanym zakresie.
3. Pismem z dnia 23 lipca 2007 r. A. G. złożył kolejny wniosek do Dyrektora ZUS, Oddział w K. z żądaniem udostępnienia ww. danych, powołując się na art. 29 ust. 2 i 3 ustawy o ochronie danych osobowych i przedstawiając takie samo uzasadnienie jak w przypadku wniosku z dnia 12 lipca 2007 r.. W odpowiedzi ZUS podtrzymał swoje stanowisko.
Generalny Inspektor Danych Osobowych podał też, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych przetwarza dane osobowe ww. osób w zakresie adresów zamieszkania w związku z ich zatrudnieniem oraz świadczeniem Zakładowi usług na podstawie umów cywilnoprawnych.
Na podstawie powyższych ustaleń Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał w dniu [...] lipca 2008 r. decyzję administracyjną nr [...], mocą której nakazał Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych udostępnienie A. G. adresu zamieszkania lekarzy orzeczników: B. D., Z. M., J. F. i A. C.
W ustawowym terminie Zakład Ubezpieczeń Społecznych złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując w nim, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie odniósł się w swojej decyzji do "faktu, że przedmiotowy stan faktyczno-prawny został już rozstrzygnięty na drodze postępowania sądowego". ZUS wskazał, że w związku z wnioskiem A. G. o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy, ZUS przeprowadził postępowanie zakończone decyzją rentową z dnia [...] lutego 2005 r. W wyniku odwołania złożonego przez A. G. Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] listopada 2005 r. zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał A. G. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W dniu 19 lutego 2007 r. został złożony natomiast do Sądu Rejonowego w K. pozew A. G., w którym wnosił o zasądzenie od Oddziału ZUS w K. kwoty 50.000 zł tytułem zadośćuczynienia za straty moralne wywołane orzeczeniami lekarzy orzeczników. Pismem z dnia 18 maja 2007 r. A. G. rozszerzył powództwo wnosząc o zasądzenie na jego rzecz od Oddziału ZUS w K. kwotę 50.000 zł tytułem zadośćuczynienia za straty moralne wywołane w sposób oczywisty niesłusznymi orzeczeniami w przedmiocie jego zdolności do pracy, wydanymi przez lekarzy orzeczników tj. B. D., Z. M., J. F. i A. C. Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] lutego 2008 r. sygn. akt [...] pozew A. G. został oddalony, zaś wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] maja 2008 r. sygn. akt [...] została oddalona apelacja A. G.. Zdaniem ZUS, powyższe okoliczności świadczą o tym, że "udział ZUS w przedmiotowej sprawie jako strony postępowania został zakończony". Ponadto, zdaniem ZUS dyspozycja przepisu art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych ma charakter fakultatywny a zatem sam fakt posiadania wnioskowanych danych nie jest równoznaczny z obowiązkiem ich udostępnienia, natomiast obowiązek oceny czy udostępnienie danych nie naruszy praw i wolności osób, których dane dotyczą, należał w przedmiotowej sprawie do ZUS jako administratora danych.
Uzasadniając decyzję po ponownym rozpoznaniu sprawy Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych przyznał rację ZUS, że przepis art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych ma charakter fakultatywny, i że sam fakt posiadania wnioskowanych danych nie jest równoznaczny z obowiązkiem ich udostępnienia. Podzielił również stanowisko ZUS, że obowiązek oceny, czy udostępnienie danych osobowych nie naruszy praw i wolności osób, których dane dotyczą należał w rozpoznawanej sprawie do ZUS, jako do administratora danych. Zdaniem jednak GIODO w przypadku bezzasadnej odmowy udostępnienia przez administratora określonych danych na wniosek z art. 29 ust. 2 ustawy, organ ma kompetencje do weryfikacji takiego stanowiska i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Organ uznał również, że ocena czy konkretne udostępnienie danych będzie naruszać prawa i wolności osób, której dane dotyczą podlega weryfikacji organu ochrony danych osobowych. Organ podkreślił, że w przypadku bezzasadnej odmowy udostępnienia danych osobowych na wniosek z art. 29 ust. 2 ustawy, GIODO ma prawo - zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy - nakazać udostępnienie żądanych danych osobowych. Organ uzasadniając swoje stanowisko powołał się również na poglądy doktryny oraz na orzecznictwo sądów administracyjnych (min. wyrok WSA w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 15/06 z dnia 12 maja 2006 r.).
Reasumując organ podał, że powyżej wskazane przepisy prawa legitymują go do wydania w przedmiotowej sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Organ uznał bowiem, że żądanie A. G. o udostępnienie wspomnianych danych osobowych, wypełnia dyspozycję cytowanego art. 29 ust. 2 ustawy. Odnosząc się zaś do argumentów ZUS przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, że na powyższą decyzję nie mają wpływu przedstawione przez ZUS wyroki wydane z pozwu A. G.. Z treści wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] lutego 2008 r. sygn. akt [...], oddalającego pozew A. G. wynika bowiem, że pozwanym w tej sprawie był ZUS, natomiast pozew przeciwko B. D., Z. M., J. F. i A. C. tj. osobom, których danych osobowych dotyczyła skarga A. G. do organu, został zarządzeniem z dnia [...] lipca 2007 r. zwrócony A. G., w związku z brakami formalnymi w postaci niewskazania adresów zamieszkania tych osób. Zdaniem organu, wynika z tego, że Sąd nie rozstrzygnął dotychczas merytorycznie w sprawie roszczeń cywilnych skierowanych przez A. G. wobec tych osób. Organ wskazał ponadto, że A. G. wiarygodnie uzasadnił potrzebę pozyskania danych osobowych B. D., Z. M., J. F. i A. C. bowiem uznał, że są mu one niezbędne do skutecznego wytoczenia powództwa cywilnego przeciwko tym osobom. Powołał się również na art. 187 § 1 w zw. z art. 126 § 1 Kpc i wskazał, że zgodnie z nim pozew wymaga oznaczenia osób, przeciwko którym żądanie określone w pozwie jest skierowane (tj. przyszłym stronom procesowym w sporze z tytułu naruszenia dóbr osobistych), w zakresie ich adresów zamieszkania. Organ, na potwierdzenie swojego stanowiska, przywołał również orzeczenie Sądu Najwyższego Izba Cywilna i Administracyjna zawarte w postanowieniu z dnia 10 października 1989 r. sygn. akt II CZ 167/89, stwierdzające, że " w sprawie o ochronę dóbr osobistych i opublikowania odpowiedzi stosownie do art. 31 pkt 2 i 39 ust. 1 prawa prasowego, żądanie pozwu musi być skierowane przeciwko konkretnej osobie oznaczonej z imienia i nazwiska ze wskazaniem miejsca jej zamieszkania, a nie siedziby redakcji".
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi ZUS wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa polegające na dokonaniu przez organ niewłaściwej interpretacji art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych poprzez błędne przyjęcie, że wnioskodawca uwiarygodnił potrzebę posiadania danych, których udostępnienie nie naruszy praw i wolności osób, których te dane dotyczą. Zarzucił też nieprawidłową kwalifikację Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, przez przyjęcie, iż występuje w sprawie jako organ administracji publicznej, nie zaś jako podmiot - pracodawca osób, których żądanie udostępnienia danych dotyczy. Skarżący podniósł dalej, że samo zobowiązanie Sądu do wskazania danych identyfikujących osoby pozwane, wynikające z przepisów kodeksu postępowania cywilnego, nie było wystarczającą przesłanką do uwzględnienia wniosku A. G. ZUS wskazał również, że zgodnie z wykładnią Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, dokonaną zaskarżoną decyzją, każdy obywatel może wystąpić do ZUS z takowym wnioskiem, a ZUS musi wniosek rozpatrzyć zgodnie z żądaniem, co w rezultacie daje nieograniczony dostęp, dla nieoznaczonego kręgu zainteresowanych i nie daje żadnej gwarancji spełnienia drugiej z przesłanek tj. że udostępnienie żądanych danych nie naruszy praw i wolności osobistych osób, których udostępnione dane dotyczą. W konsekwencji, zdaniem ZUS, oznacza to, że dane osobowe zgromadzone przez ZUS, jako pracodawcę oraz jako podmiot umowy cywilnoprawnej nie podlegają żadnej ochronie. Ponadto ZUS wskazał, że istnieje możliwość wykorzystania przez wnioskodawcę udostępnionych danych nie tylko w celu wytoczenia powództwa cywilnego ale również do podjęcia działań niezgodnych z prawem.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.
Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 29 ust. 2 w związku z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926 ze zm.). Przepis art. 29 ust. 1 i ust. 2 stanowi podstawę do żądania udostępnienia danych osobowych przez osoby trzecie w celach innych niż włączenie do zbioru. Wskazać należy, że przepis ten w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r. nie dawał podstaw do żądania udostępnienia danych, jeżeli administratorem danych były podmioty z sektora prywatnego. Sytuacja uległa zasadniczej zmianie po nowelizacji ust. 2 tego artykułu ustawą z dnia 22 stycznia 2004 r. o zmianie ustawy o ochronie danych osobowych oraz ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe (Dz.U.04.33.285), która to nowelizacja daje obecnie prawo do żądania udostępnienia danych osobowych przez osoby trzecie w celach innych niż włączenie do zbioru również, jeżeli administratorem danych są podmioty z sektora prywatnego. Art. 29 powołanej ustawy stanowi, iż w przypadku udostępniania danych osobowych w celu innym niż włączenie do zbioru, administrator danych udostępnia posiadane w zbiorze dane osobom lub podmiotom uprawnionym do ich otrzymania na mocy przepisów prawa (ust. 1). Dane osobowe, z wyłączeniem danych, o których mowa w art. 27 ust. 1 mogą być także udostępniane w celach innych niż włączenie do zbioru, innym osobom i podmiotom niż wymienione w ust. 1, jeżeli w sposób wiarygodny uzasadnią potrzebę posiadania tych danych, a ich udostępnienie nie naruszy praw i wolności osób, których dane dotyczą (ust. 2). Dane osobowe udostępnia się na pisemny wniosek, chyba że przepis ustawy stanowi inaczej. Wniosek powinien zawierać informacje umożliwiające wyszukanie w zbiorze żądanych danych osobowych oraz wskazywać ich zakres i przeznaczenie (ust. 3). Udostępnione dane osobowe można wykorzystać wyłącznie zgodnie z przeznaczeniem, dla którego zostały udostępnione (ust. 4).
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że zarzuty Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w stosunku do decyzji sprowadzają się w istocie do zastosowanej przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wykładni art. 29 ust. 2 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych. ZUS uważa bowiem, że organ błędnie przyjął, że wnioskodawca uwiarygodnił potrzebę posiadania danych, których udostępnienie nie naruszy praw i wolności osób, których te dane dotyczą. Skarżący zarzucił również, że samo zobowiązanie Sądu do wskazania danych identyfikujących osoby pozwane, wynikające z przepisów kodeksu postępowania cywilnego, nie było wystarczającą przesłanką do uwzględnienia wniosku A. G.
Sąd rozpoznający niniejszą skargę zarzutów ZUS nie podziela. Wskazać należy bowiem, że wniosek o udostępnienie danych osobowych może złożyć dowolny podmiot (osoba fizyczna, dowolna jednostka organizacyjna, zarówno publiczna jak i prywatna). Ważne jest aby posiadanie danych osobowych było konieczne dla osiągnięcia zamierzonych celów a wniosek o udostępnienie danych był wiarygodny i uzasadniony. Złożenie takiego wniosku nie zobowiązuje administratora do udostępnienia danych osobowych, ponieważ musi on ocenić, czy zostały spełnione przesłanki udostępnienia danych osobowych zawarte w art. 29 powołanej ustawy. Uznaniowość administratora nie może jednak oznaczać dowolności. W przypadku bezzasadnej odmowy udostępnienia danych osobowych stosownie do wniosku z art. 29 ust. 2 ww. ustawy, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych ma prawo - zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy - nakazać udostępnienie danych osobowych. Za uzasadnione żądanie udostępnienia danych osobowych uznaje się ich uzyskanie w celu dochodzenia swoich praw przed sądem czy wykonywania orzeczeń np. prowadzenia postępowania egzekucyjnego, gdy dane te dotyczą pozwanego lub dłużnika. Wskazać w tym miejscu należy, że pogląd ten jest niekwestionowany i znalazł swoje odbicie w doktrynie (A. Drozd, Ustawa o ochronie danych osobowych, Komentarz, Wzory pism i przepisy "Wydawnictwo prawnicze Lexis Nexis", Warszawa 2004, s. 185) jak i w orzecznictwie (np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 30 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 71/07; z dnia 5 października 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 975/07 - w LEX-ie ten ostatni wyrok figuruje pod nieprawidłową sygn. akt II SA/Wa 1225/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 67/08).
Reasumując, ustawa o ochronie danych osobowych określa zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych osobowych (art. 2 ust. 1 ustawy). Stosownie do brzmienia art. 7 pkt 2 ustawy, pod pojęciem przetwarzania danych rozumieć należy jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych. Ustawa traktuje zatem udostępnianie danych jako jeden z przejawów "przetwarzania danych".
W niniejszej sprawie, zagadnienie uzasadnionego interesu A. G. do żądania ujawnienia danych osobowych w zakresie miejsca zamieszkania lekarzy: B. D., Z. M., J. F. i A. C., których zamierza pozwać do sądu z powództwa o ochronę dóbr osobistych, jest oczywiste i zostało prawidłowo wykazane przez samego zainteresowanego jak i Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wskazać należy, że A. G. występując do administratora danych o udostępnienie danych podał, że dane dotyczące adresu zamieszkania lekarzy są mu potrzebne do skutecznego wniesienia pozwu w związku z naruszeniem jej dóbr osobistych, w związku z wydanym przez nich orzeczeniem lekarskim. We wniosku powołał się na art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych oraz na fakt, że w dniu [...] lipca 2007 r. Sąd Rejonowy w K. I Wydział Cywilny z siedzibą w K., wezwał go do usunięcia braków formalnych pozwu przeciwko wskazanym wyżej lekarzom orzecznikom poprzez "wskazanie adresów ich miejsca zamieszkania oraz złożenie dla nich odpisów pozwu" .
Prosta analiza przekazanych we wniosku informacji, w sposób nie budzący wątpliwości prowadzić musi do konstatacji, że dane żądane we wniosku służyć mu będą do wystąpienia na drogę powództwa cywilnego przeciwko lekarzom tam wymienionym. Zgodnie z art. 47 Konstytucji RP każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Dla skutecznego zaś wytoczenia powództwa niezbędne jest wniesienie pozwu, który spełniać będzie warunki określone w art. 187 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Zgodnie z tym przepisem pozew powinien czynić zadość warunkom pisma procesowego, a nadto zawierać: dokładnie określone żądanie, a w sprawach o prawa majątkowe także oznaczenie wartości przedmiotu sporu, chyba że przedmiotem sprawy jest oznaczona kwota pieniężna; przytoczenie okoliczności faktycznych uzasadniających żądanie, a w miarę potrzeby uzasadniających również właściwość sądu. Natomiast, w myśl art. 126 § 1 pkt 1 tej ustawy, każde pismo procesowe powinno zawierać m.in. oznaczenie sądu do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. Z powyższego wynika zatem, iż niezbędnym elementem pozwu o naruszenie dóbr osobistych jest oznaczenie w nim osoby, przeciwko której żądanie określone w pozwie jest skierowane (tj. przyszłej strony procesowej w sporze z tytułu naruszenia dóbr osobistych) w zakresie jej adresu zamieszkania.
Podkreślić ponadto należy, że uwiarygodnienia wniosku nie należy zrównywać z jego udowodnieniem.
Niezasadny jest również zarzut ZUS wskazujący, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie odniósł się w swojej decyzji do "faktu, że przedmiotowy stan faktyczno-prawny został już rozstrzygnięty na drodze postępowania sądowego" bowiem wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] lutego 2008 r. sygn. akt [...] pozew A. G. został oddalony, zaś wyrokiem Sądu Okręgowego [...] z dnia [...] maja 2008 r. sygn. akt [...] została oddalona apelacja A. G. Dlatego też, zdaniem ZUS, powyższe okoliczności świadczą o tym, że "udział ZUS w przedmiotowej sprawie jako strony postępowania został zakończony". Wskazać należy, że z treści tego wyroku wynika, że pozwanym był ZUS, natomiast pozew przeciwko wskazanym wyżej lekarzom, których danych osobowych domagał się wnioskodawca został zarządzeniem z dnia [...] lipca 2007 r. zwrócony A. G. w związku z brakami formalnymi. Z powyższego wynika bezspornie, iż dotychczas Sąd nie rozpoznał merytorycznie jego roszczeń cywilnoprawnych wobec tych osób.
Zgodzić się należy również ze stanowiskiem organu, że okoliczności sprawy wyłączają możliwość powołania się przez administratora danych na przeszkodę udostępnienia danych z art. 29 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym, nie mogą być udostępniane dane w trybie przewidzianym w tym przepisie jeżeli miałoby to spowodować naruszenie praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Jak bowiem wykazano, żądane dane są niezbędne do wystąpienia przez wnioskodawcę na drogę sądową przeciwko osobom, które mogły zdaniem wnioskodawcy naruszyć jego dobra osobiste. Przyjęcie natomiast, że udostępnianie danych osób, wobec których chce się wytoczyć powództwo cywilne miałoby godzić w ich prawa i wolności prowadziłoby do nieuzasadnionej ochrony takich osób przed ewentualną odpowiedzialnością za swoje działania, zwłaszcza że mogą one w trakcie takiego postępowania sądowego w pełni korzystać ze swoich praw zagwarantowanych przepisami Kpc.
Dodać przy tym należy, że tylko do strony skarżącej należy decyzja co do sposobu realizacji przysługujących jej praw.
Sąd nie stwierdził również żadnych innych uchybień w zaskarżonej decyzji w tym naruszeń prawa procesowego.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.