>Orzecznictwo>WSA>2010 >

II SA/Wa 1686/09 – Wyrok WSA

Orzeczenie nieprawomocne

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 26 stycznia 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi C. Spółka Akcyjna z siedzibą w K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych osobowych
 

1. uchyla zaskarżoną decyzję,
2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.

Uzasadnienie
 

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 12 pkt 2, art. 22 i art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] odmawiającą uwzględnienia wniosku C. S.A. z siedzibą w K. o nakazanie Rektorowi [..,] w K. udostępnienia danych osobowych J. P.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Generalny Inspektor podniósł, iż C. S.A. wniosła do organu skargę na odmowę udostępnienia spółce, przez Rektora [...] (dalej A.) z siedzibą w K. danych osobowych J. P. - pracownika naukowego A., a zarazem byłego pracownika O. S.A., z siedzibą w O. (poprzednika prawnego C. S.A.), w zakresie obejmującym informacje: 1) jakie badania naukowe w okresie 2003 - 2007 w A. prowadził J. P., 2) ile wymieniony prowadził w okresie 2003 - 2007 seminariów magisterskich w A. i w jakich dniach się one odbywały, 3) w ilu obronach prac magisterskich studentów A. wymieniony wykładowca brał udział jako członek komisji egzaminacyjnej i w jakich dniach się one odbywały, 4) jak często w okresie 2003 - 2007 J. P. prowadził wykłady ze studentami, w jakich dniach i jaka była tematyka tych wykładów, 5) jakie badania naukowe prowadzi aktualnie wymieniony pracownik naukowy na A. Spółka zwróciła się do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych o nakazanie Rektorowi A. udostępnienia wnioskowanych informacji. Spółka wskazała, iż informacje te są jej potrzebne w celu obrony przed roszczeniami skarżącego związanymi z zawartą pomiędzy nim a poprzednikiem prawnym C.S.A. (O. S.A.) "Umową o zakazie konkurencji" z dnia 10 stycznia 2003 r. Jak podniosła spółka, ww. dane są niezbędne do ustalenia, czy J. P. nie naruszał i nie narusza zakazu konkurencji, do którego przestrzegania wymieniony zobowiązał się w umowie o zakazie konkurencji i wniósł powództwo o zapłatę odszkodowania z tytułu, jak twierdził, przestrzegania zakazu konkurencji. Zdaniem spółki, jej żądanie jest uzasadnione w świetle art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych.
W toku wszczętego postępowania wyjaśniającego Generalny Inspektor ustalił, iż pismem z dnia 27 marca 2008 r. O. S.A. zwróciła się do Rektora A. o udostępnienie jej powyższych informacji uzasadniając wniosek tym, że ww. dane są spółce potrzebne cyt.: "(...) w związku z toczącą się sprawą sądową dotyczącą przestrzegania zakazu konkurencji i nie tylko, w której stronami są (...) O. S.A. i Pan J. P. (...) powyższe informacje są niezbędne do zachowania prawidłowego toku i rozpoznania wyżej wskazanej sprawy (...) swą prośbę o udzielenie (...) przedmiotowych informacji opieram o przepis art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (...)".
W stanowiącym odpowiedź na opisany wniosek piśmie z dnia 4 kwietnia 2008 r. Rektor A. odmówił jego uwzględnienia, wskazując zarazem cyt.: "(...) informacje, o które się zwraca się do A. (...) stanowią poufne dane o stosunku pracy zatrudnionego w A. pracownika. Udzielenie informacji w zakresie wyartykułowanym w przedmiotowym piśmie możliwe będzie jedynie za zgodą zainteresowanego pracownika, względnie na wezwanie Sądu(...)".
Organ ustalił ponadto, iż J. P. był zatrudniony w O. S.A. w okresie od dnia 10 kwietnia 1995 r. do dnia 30 czerwca 2007 r. W dniu 10 stycznia 2003 r. strony stosunku pracy zawarły umowę o zakazie konkurencji, w której ustaliły, że w zamian za ustalone odszkodowanie J. P. w czasie trwania stosunku pracy, a także w okresie 1 roku po ustaniu stosunku pracy, bez uprzedniej pisemnej zgody pracodawcy nie będzie w szczególności wykonywać pracy w ramach umowy o pracę lub świadczyć usług w ramach umowy zlecenia lub na podstawie innego stosunku prawnego, na rzecz podmiotu prowadzącego działalność konkurencyjną w stosunku do działalności pracodawcy - O. S.A. Nie będzie także, w czasie trwania stosunku pracy oraz w okresie 3 lat po jego ustaniu rozpowszechniać informacji, których rozpowszechnianie mogłoby w jakikolwiek sposób wyrządzić szkodę pracodawcy lub któremukolwiek z jego akcjonariuszy. Pozwem z dnia 3 grudnia 2007 r. J. P. wystąpił do Sądu Rejonowego [...] przeciwko O. S.A. o zapłatę odszkodowania z tytułu wykonania zobowiązań wynikających z umowy o zakazie konkurencji z dnia 10 stycznia 2003 r. Sąd Rejonowy w [...] uznał roszczenie powoda za zasadne i wyrokiem z dnia 18 grudnia 2008 r. sygn. akt [...] zasądził od C. S.A. (jako następcy prawnego O. S.A.), na rzecz J. P. odszkodowanie. Następnie Sąd Okręgowy [...] wyrokiem z dnia 11 maja 2009 r. sygn. akt: [...] uchylił wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia 18 grudnia 2008 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Decyzją administracyjną z dnia [...] maja 2009 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych odmówił uwzględnienia wniosku spółki, albowiem uznał, iż żądanie C. S.A. nie spełnia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o ochronie danych osobowych, a warunkujących udostępnienie danych osobowych J.P. we wnioskowanym zakresie.
Spółka C. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją zarzucając organowi naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 i 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie istotnych okoliczności faktycznych i dowodów przedstawionych przez skarżącą spółkę oraz uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów. Ponadto zarzuciła zaskarżonej decyzji jej wydanie z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez błędne uznanie, że żądanie C. S.A. nie jest zasadne w myśl ww. przepisów prawa, podczas gdy żądanie udostępnienia danych dotyczących charakteru prac J. P. i na A. ma na celu ochronę usprawiedliwionego interesu C. S.A.
Nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku odwoławczego strony Generalny Inspektor w dniu [...] sierpnia 2009 r. wydał decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
Argumentując rozstrzygnięcie organ wskazał, iż zasadniczym warunkiem legalności każdej czynności mieszczącej się w pojęciu przetwarzania danych jest spełnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie została spełniona żadna z wymienionych w ww. przepisie przesłanek, które usprawiedliwiałyby żądanie spółki C. W szczególności żądanie to nie jest zasadne w kontekście art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy, gdy jest to niezbędne do wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Argumentacja spółki świadczy, iż wnioskowane informacje są jej niezbędne dla realizacji jej prawnie usprawiedliwionego celu - jakim jest obrona przed roszczeniami J. P. dochodzonymi na drodze postępowania sądowego. Jak wskazała spółka ww. dane są jej niezbędne do ustalenia, czy J. P. nie naruszał i nie narusza zakazu konkurencji. Domagając się udostępnienia wnioskowanych informacji dla realizacji tak określonego celu C. S.A. oczekiwała pierwotnie od administratora danych - A. (na etapie, gdy zwróciła się bezpośrednio do Rektora A. z wnioskiem z dnia 27 marca 2008 r.), następnie zaś od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (na etapie, gdy spółka żądała wydania w stosunku do Akademii nakazu udostępnienia danych), dokonania oceny, czy interesujące ją informacje rzeczywiście są niezbędne dla jego realizacji. Najpierw Rektor A., następnie zaś Generalny Inspektor miałby zatem stanąć na stanowisku, iż wnioskowane dane są nie tylko przydatne z punktu widzenia ustalenia, czy J. P. przestrzegał, czy też nie przestrzegał zakazu konkurencji, lecz znacznie więcej - że dane te są dla tego celu niezbędne. Tymczasem ani Rektor A., ani Generalny Inspektor nie są uprawnieni do dokonywania oceny tego, jakie okoliczności podlegają stwierdzeniu w postępowaniu sądowym, ani jakimi środkami dowodowymi mają być one stwierdzone. Wyłącznymi kompetencjami w tym zakresie dysponuje sąd prowadzący postępowanie. Jak wynika z brzmienia art. 236 Kodeku postępowania cywilnego, sąd oznacza fakty podlegające stwierdzeniu, środek dowodowy i - stosownie do okoliczności - sędziego lub sąd, który ma dowód przeprowadzić, a ponadto, jeżeli to jest możliwe, termin i miejsce przeprowadzenia dowodu w postanowieniu o przeprowadzeniu dowodu. W niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek informacji na temat tego, aby sąd prowadzący postępowanie z powództwa J. P. przeciwko skarżącej spółce wydał postanowienie, czy zarządzenie, które obligowałoby spółkę bądź Rektora A. do przedstawienia informacji we wnioskowanym przez stronę skarżącą zakresie. W ocenie organu, nie ma zatem podstaw by przyjąć, że wnioskowane przez C. S.A. informacje są niezbędne dla realizacji jej prawnie usprawiedliwionego celu.
Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ stwierdził, iż są one bezzasadne. Takim jest właśnie zarzut spółki, że Generalny Inspektor pominął wszystkie dowody z których wynikało, iż zakres prac, tematyka wykładów itd. J. P. w powiązaniu z jego pracą na A., legitymizują uzyskanie pełni tych danych, z uwagi na niezbędność zapewnienia prawnej ochrony interesów C. S.A. Organ podkreślił, iż chcąc dowieść niezbędności wnioskowanych danych osobowych dla realizacji prawnie usprawiedliwionego celu, skarżąca spółka musiałaby wykazać, że sąd prowadzący postępowanie z powództwa J. P. wydał postanowienie, zarządzenie obligujące ją samą bądź Rektora A. do przedstawienia informacji we wnioskowanym przez Spółkę zakresie. Tymczasem Spółka nie przedstawiła tego rodzaju dowodów, zaś te, które rzekomo pominął w niniejszym postępowaniu Generalny Inspektor, to w istocie dokumenty, które zdaniem spółki wskazują na bardzo duże prawdopodobieństwo naruszania przez J. P. zakazu konkurencji oraz takie, z których wynika, że na A. są prowadzone zbiory danych dotyczące tematyki prac magisterskich (dyplomowych) wraz z nazwiskami promotorów, tematów wykładów (na oficjalnych stronach uczelni jest podawana tematyka prac magisterskich z ich autorami i promotorami) oraz, że J. P. uczył konkurencję ówczesnego O. S.A. i obecnego C. S.A. tajników technologii produkcji płytek, publikował prace naukowe dotyczące tajników tej technologii i należy uznać, że robi to w dalszym ciągu. Organ podniósł, iż udostępnienie wnioskowanych danych przez Rektora A. w tej sytuacji mogłoby doprowadzić do naruszenia praw i wolności osoby, której one dotyczą. W ocenie organu ochrony danych zadośćuczynienie żądaniu spółki w sposób oczywisty wiązałoby się z naruszeniem prawa osoby do prywatności, której dane te dotyczą - rozumianej jako prawo do samodzielnego decydowania o tym jakie informacje na własny temat i komu ujawniać. Działanie takie naraziłoby administratora na zarzut naruszenia statuowanego w art. 26 ust. 1 ustawy obowiązku dołożenia szczególnej staranności w celu ochrony interesów osób, których dane dotyczą, wyrażającego się w szczególności w konieczności przetwarzania danych zgodnie z prawem (pkt 1), zbierania danych dla oznaczonych, zgodnych z prawem celów i nie poddawania ich dalszemu przetwarzaniu niezgodnemu z tymi celami (pkt 2).
Decyzja Generalnego Inspektora Danych Osobowych z dnia [...] sierpnia 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez C. S.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżając decyzję w całości strona zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego - art.1 ust 2 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 29 ust. 2 w zw. z art. 30 pkt 4 (a contrario) ustawy o - danych osobowych, poprzez błędne uznanie, że żądanie C. S.A. nie jest zasadne w myśl powołanych przepisów prawa, podczas gdy żądanie udostępnienia danych dotyczących charakteru prac J. P. na A. ma na celu ochronę usprawiedliwionego interesu C. S.A. wobec żądań J. P. domagającego się wypłaty 270.000 zł odszkodowania z tytułu umowy o zakazie konkurencji, który uważa, że pracując na rzecz A., która współpracuje (poprzez Wydział na którym pracuje J. P.) z największym konkurentem C. S.A. tj. spółką P. [...] nie narusza zakazu konkurencji; natomiast już z tego faktu wynika, że C. S.A. ma prawo znać zakres prac J. P. skoro obecny pracodawca wymienionego - A. [...] współpracuje z największym konkurentem skarżącego. Ponadto C. S.A. zarzuciła organowi naruszenie prawa procesowego - art. 7 i 8 w zw. z art. 77§ 1 k.p.a., poprzez pominięcie wszystkich dowodów i okoliczności faktycznych przedstawionych przez skarżącego, z których wynikało, że informacje na temat zakresu prac naukowych, tematów prac magisterskich, dyplomowych, tematów wykładów na A. nie są objęte tajemnicą, są informacjami powszechnie podawanymi do publicznej wiadomości poprzez Internet, zaś jedynie w przypadku żądania udostępnienia tych danych w odniesieniu do J. P. Rektor A. odmówił ich udostępnienia powołując się na ustawę o ochronie danych osobowych; pominięcie dowodów z których wynikało, że A. poprzez Wydział [...], na której pracuje J. P., od wielu lat stale współpracuje z firmami produkującymi płytki ceramiczne w zakresie technologii ich produkcji, tym samym współpracuje z największymi konkurentami C. S.A., a zatem uzyskanie przez C. S.A. informacji jakie badania naukowe prowadzi J. P. na przedmiotowym wydziale ma istotne znaczenie dla ochrony usprawiedliwionego interesu finansowego C. S.A., który nie może płacić odszkodowania osobie, która narusza zakaz konkurencji już faktem samej pracy na rzecz A., która współpracuje w największymi konkurentami C. SA w zakresie technologii produkcji płytek, będących główną dziedziną działalności C. S.A.
W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie oraz w całości podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie choć z nie wszystkimi jej zarzutami należy się zgodzić.
Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r., Nr 101. poz. 926 ze zm.) w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności: 1) usunięcie uchybień, 2) uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych, 3) zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe, 4) wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego, 5) zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom, 6) usunięcie danych osobowych.
W sprawie niniejszej Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, jako podstawę materialnoprawną wydania decyzji o odmowie uwzględnienia wniosku skarżącego, wskazał art. 23 ust. 1 powołanej ustawy. Zdaniem organu, przesłanki dopuszczalności przetwarzania danych osobowych określone w tym przepisie nie zostały spełnione. W myśl art. 23 ust. 1 tej ustawy, przetwarzanie danych osobowych jest więc dopuszczalne wtedy, gdy: 1) osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, 2) jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, 3) jest to konieczne dla realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą, 4) jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego, 5) jest niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą.
Dokonując wykładni przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, należałoby również wziąć pod uwagę cele i podstawowe założenia tej ustawy, określone w jej art. 1 ust. 2, gdzie wskazano, że przetwarzanie danych osobowych może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą lub dobro osób trzecich i że należy za każdym razem wyważyć dobra, które legły u jej podstaw. Prawo do ochrony danych osobowych jako jeden z elementów prawa do ochrony własnej prywatności ulega ograniczeniu z uwagi na interes publiczny lub usprawiedliwiony interes innych osób, czyli nie jest to prawo o charakterze absolutnym, jak większość praw chronionych konstytucyjnie. Praktyką przy stosowaniu ustawy o ochrony danych osobowych stało się przetwarzanie danych osobowych, której dane te dotyczą, za zgodą osoby zainteresowanej (art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy). Nie oznacza to jednak, iż przesłanka uzyskania zgody na przetwarzanie danych osobowych ma pierwszeństwo stosowania przed innymi przesłankami dopuszczającymi przetwarzanie danych osobowych, wg. określonych ustawowo zawężonych kryteriów, bez zgody osoby zainteresowanej. Przesłanki zawarte w przepisie art. 23 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o ochronie danych osobowych są równorzędne, niezależne od siebie i dla przesądzenia o tym, że przetwarzanie danych jest dopuszczalne wystarczy wykazanie zaistnienia jednej z nich.
Jak wynika z ustaleń organu i akt sprawy, C. S.A. żąda udostępnienia informacji określonej w piśmie z dnia 27 marca 2008 r. skierowanym do Rektora A., w zakresie dotyczącym działalności zawodowej J. P.w latach 2003 - 2007 na tej uczelni. Zasadności żądania skarżąca spółka upatruje w ochronie swego interesu prawnego w toczącym się postępowaniu sądowych z powództwa wymienionego przeciwko C.S.A. o zapłatę odszkodowania z tytułu realizacji umowy o zakazie konkurencji.
Zdaniem Sądu, organ zasadnie ocenił żądanie strony pod względem spełnienia przesłanki z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych oraz, że przepis ten nie uzasadnia uwzględnienia wniosku strony. Podkreślenia wymaga, iż dane przetwarzane na potrzeby prawnie usprawiedliwionego celu, o którym mowa w tym przepisie, powinny być adekwatne, niezbędne do jego realizacji. W wyroku z dnia 19 listopada 2001 r. sygn. akt II SA 2702/00 (niepublikowanym) NSA wyraził pogląd, iż " (...) termin "usprawiedliwione cele" jest zwrotem niedookreślonym i stanowi klauzulę generalną w znaczeniu funkcjonalnym. Daje w szczególności pewnego rodzaju luz decyzyjny, dzięki któremu organ stosujący prawo (GIODO), może przy podejmowaniu decyzji kierować się ocenami indywidualnymi konkretnej sytuacji, a także pewnymi zasadami postępowania niesformułowanymi w przepisach prawa". W tym wypadku organ zasadnie stwierdził, iż pierwszeństwo należy przyznać ochronie dóbr osoby, której dane dotyczą, a nie zaś podmiotowi, który prawnie usprawiedliwionego celu w uzyskaniu wnioskowanej informacji upatruje w obronie swych interesów przed sądem powszechnym i sprowadza się w istocie do zgromadzenia materiału dowodowego na potrzeby toczącego się postępowa sądowego. Czym innym bowiem jest uzyskanie danych osobowych pozwanego na potrzeby ochrony swych praw i interesów przed sądem (na potrzeby wniesienia pozwu), w tym wypadku prawnie usprawiedliwionego celu można się doszukiwać, a czym innym jest pozyskiwanie przez stronę pozwaną dowodów dla wykazania swojej racji. Naczelną zasada postępowania cywilnego jest zasada kontradyktoryjności wyrażającą się tym, że postępowanie cywilne jest sporem toczącym się pomiędzy równouprawnionymi stronami. W ramach tego sporu strony obowiązane są przedstawiać twierdzenia, składać wyjaśnienia oraz zgłaszać wnioski dowodowe (art. 232, art. 6 k.p.c.). W tej sytuacji dokonując rozważań, której ze stron (osobie, której dane dotyczą, czy wnioskodawcy) ochronę prawną należy przyznać, trzeba posłużyć się dyspozycją przepisu art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Przepis ten stanowi, iż administrator danych przetwarzający dane powinien dołożyć szczególnej staranności w celu ochrony interesów osób, których dane dotyczą, a w szczególności jest obowiązany zapewnić, aby dane te były: 1) przetwarzane zgodnie z prawem, 2) zbierane dla oznaczonych, zgodnych z prawem celów i niepoddawane dalszemu przetwarzaniu niezgodnemu z tymi celami, z zastrzeżeniem ust. 2, 3) merytorycznie poprawne i adekwatne w stosunku do celów, w jakich są przetwarzane, 4) przechowywane w postaci umożliwiającej identyfikację osób, których dotyczą, nie dłużej niż jest to niezbędne do osiągnięcia celu przetwarzania. Mając powyższe na uwadze, ocenie powinna podlegać okoliczność czy cel, który zamierza osiągnąć wnioskodawca jest prawnie usprawiedliwiony, tzn. czy znajduje swoje gospodarcze i prawne uzasadnienie. W tym przypadku należy udzielić odpowiedzi negatywnej, albowiem ujawnienie żądanych danych nie jest prawnie usprawiedliwione, a ochrona prywatności osoby, której dane dotyczą, staje się dobrem nadrzędnym. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, iż: "za zgodne z prawem na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 5 OchrDanOsU należy takie przetwarzanie danych osobowych, które odbywa się w prawnie usprawiedliwionym celu administratora danych i nie przeważa nad interesem osoby, której dane dotyczą, nie naruszając jednocześnie jej praw i wolności" - patrz Krótkie komentarze Becka, Paweł Barta, Paweł Litwiński, Ustawa o ochronie danych osobowych Komentarz, Warszawa 2009 r., str. 234.
Zwrócić ponadto należy uwagę, iż przetwarzanie danych osobowych na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy, jest ściśle związane z przedmiotem działalności konkretnego administratora danych. Zatem co do zasady, w warunkach realizacji prawnie usprawiedliwionego celu administratora danych dopuszczalne jest udostępnienie danych wyłącznie do zbioru danych, związanych z działalnością administratorów danych lub odbiorców danych. Udostępnianie danych osobowych dla potrzeb prowadzonego postępowania sądowego nie wiąże się z przedmiotem działalności administratora danych, czy odbiorcy tych danych. Skoro w analizowanym przypadku pozyskanie danych nie następuje do zbioru danych, to powołany przepis nie powinien stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku strony.
Natomiast całkowicie uszło uwadze Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, iż C. S.A. wystąpiła do A. o udostępnienie danych osobowych J.P. opierając swe żądanie na przepisie art. 29 ust. 2 powołanej ustawy. Organ w toku prowadzonego postępowania nie ocenił, czy wniosek strony mógł być zrealizowany na podstawie właśnie powołanego przepisu. Zgodnie z jego treścią, dane osobowe, z wyłączeniem danych, o których mowa w art. 27 ust. 1 (tzw. dane wrażliwe), mogą być także udostępnione w celach innych niż włączenie do zbioru, innym osobom i podmiotom niż wymienione w ust. 1, jeżeli w sposób wiarygodny uzasadnią potrzebę posiadania tych danych, a ich udostępnienie nie naruszy praw i wolności osób, których dane dotyczą.
Powołany przepis stanowi samodzielną, niezależną od art. 23 ust. 1 ustawy, podstawę udostępniania danych osobowych. W nauce prawa zwrócono uwagę, że celem uchwalenia art. 29 ww. ustawy było stworzenie ram prawnych dla udzielania tzw. informacji adresowej, ze zbiorów danych administratorów należących do sfery prawa publicznego, które to zbiory powinny być utworzone na podstawie właściwych przepisów prawa. W tym kontekście uzasadnionym wydawało się stworzenie odrębnej procedury, na podstawie której możliwym stało się udostępnienie danych osobowych w celu ich wykorzystania poza zbiorami danych osobowych np. w postępowaniach sądowych - patrz str. 297 powołanego komentarza.
W przypadku powyższej regulacji, nie występuje zasada związana celem przetwarzania danych osobowych. Skoro strona skarżąca swoje żądanie skierowane do administratora danych osobowych oparła na przepisie art. 29 ust. 2 ustawy, to rolą Generalnego Inspektora było dokonanie oceny, czy odmowa udostępnienia tych danych przez administratora danych - A. była uzasadniona. Innymi słowy organ powinien ocenić, czy strona składając pisemny wniosek o udzielenie informacji o charakterze danych osobowych wiarygodnie umotywowała potrzebę posiadania tych danych, zawarła informacje umożliwiające wyszukanie w zbiorze żądanych danych oraz wskazała zakres i przeznaczenie danych, a także czy udostępnienie żądanych danych nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą.
Powyższe powoduje, iż organ nie rozpatrzył sprawy w jej całokształcie, czym naruszył w sposób istotny przepisy prawa procesowego, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Stwierdzone zaś nieprawidłowości procesowe, w świetle okoliczności sprawy i zarzutów skargi, mogły mieść istotny wpływ na końcowy wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę ponownie Generalny Inspektor będzie obowiązany ocenić zasadność żądania C. S.A. w odniesieniu do przesłanek zawartych w art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w związku z art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.