>Orzecznictwo>WSA>2010 >

II SA/Wa 560/09
orzeczenie nieprawomocne

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 09 czerwca 2010 r

.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego

oddala skargę

Uzasadnienie:
 

Pismem z dnia 20 lutego 2008 r. W. K. skierował do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wniosek "o wszczęcie postępowania administracyjnego przez GIODO w sprawie bezpodstawnego oskarżenia go o naruszenie ustawy o ochronie danych osobowych przez byłego pracodawcę i GIODO, w odniesieniu do zdarzenia z dnia 5 listopada 1999 r., które miało miejsce na terenie jego byłego zakładu pracy, tj. urzędu Gminy [...] ". We wniosku tym W. K. wskazał, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie przeprowadził postępowania administracyjnego, w związku z czym, nie istnieje decyzja administracyjna, która powinna kończyć postępowanie, stwierdzająca w sposób uzasadniony, czy wnioskodawca naruszył, czy też nie, w dniu 5 listopada 1999 r. przepisy ustawy o ochronie danych osobowych.
Na podstawie materiału dowodowego, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w dniu [...] lipca 2008 r. wydał decyzję nr [...] , którą na podstawie art. 105 § 1 kpa w związku art. 12 pkt. 2 i art. 18 ust. 1 oraz art. 22 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), umorzył postępowanie w sprawie złożonego w dniu 20 lutego 2008 r. wniosku W. K.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że przeprowadził już postępowanie administracyjne w sprawie, w trakcie rozpoznawania wcześniejszego wniosku W. K., w którym wpierw domagał się wydania decyzji o naruszeniu przez niego przepisów ustawy o ochronie danych osobowych w trakcie przeprowadzania kontroli, a następnie wniosek ten zmodyfikował żądając "wydania decyzji stwierdzającej naruszenie art. 51 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych, przez Dyrektora Zarządu Budynków Komunalnych [...] , przy ulicy [...] w [...] , które zakończone zostało decyzją administracyjną z dnia [...] kwietnia 2003 r., odmawiającą uwzględnienia tego wniosku oraz decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podał, że decyzja ta jest prawomocna. Ponadto Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wskazał, że pismem z dnia 10 lutego 2003 r. złożył zawiadomienie do prokuratury o podejrzeniu popełnienia przez W. K., przestępstwa określonego w art. 52 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych, polegającego na naruszeniu obowiązku zabezpieczenia przed zabraniem przez osobę nieuprawnioną, uszkodzeniem lub zniszczeniem danych osobowych najemców lokali mieszkalnych i użytkowych, znajdujących się w aktach kontroli przeprowadzonej przez W. K. w dniach 15 września 1999 r. do dnia 13 października 1999 r. w Urzędzie [...] Gminy [...] i w Zarządzie Budynków Komunalnych [...] . Organ podał, że w tej sprawie Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia V Wydział Karny z siedzibą w Warszawie wyrokiem z dnia [...] lipca 2005 r. warunkowo zawiesił postępowanie o sygnaturze akt [...] , a sąd odwoławczy – Sąd Okręgowy w Warszawie – X Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] marca 2006 r., sygnatura akt [...] uchylił ww. wymieniony wyrok i umorzył postępowanie. Ponadto organ podał, że W. K. po przekazaniu sprawy do prokuratury kilkakrotnie występował do Generalnego Inspektora o "wycofanie ww. zawiadomienia". W odpowiedzi był informowany, iż postępowanie to jest prowadzone w trybie i na zasadach ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego, a ostateczna decyzja w tej sprawie należeć będzie do sądu, a także, iż organ ochrony danych osobowych nie posiada uprawnień pozwalających mu na władczą ingerencję w postępowanie prowadzone przez niezależny od niego organ, działający na podstawie odrębnych przepisów.
Następnie organ podał, że pismem z dnia 2 września 2004 r. W. K. zwrócił się ponownie do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z wnioskiem o wszczęcie postępowania w sprawie "domniemanego" naruszenia przez wnioskodawcę ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych oraz zażądał pilnego "wszczęcia postępowania, którego celem ma być wydanie decyzji administracyjnej, stwierdzającej, że przy skierowaniu przez W. K. w dniu 5 listopada 1999 r. do jego dyrektora, za pośrednictwem Kancelarii Urzędu Gminy [...] , sporządzonego przez niego sprawozdania z kontroli w Urzędzie [...] i w Zarządzie Budynków Komunalnych [...] , nie naruszył jakiegokolwiek przepisu ustawy o ochronie danych osobowych.
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. umorzył postępowanie z tego wniosku. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. i niezaskarżona, uprawomocniła się. Organ podał, że w uzasadnieniu tych decyzji wskazał na niemożność aktualnie powtórnego dokonania oceny okoliczności sprawy i wydania decyzji stwierdzającej, że kierując do swojego dyrektora, za pośrednictwem Kancelarii Urzędu Gminy [...] , sprawozdania z kontroli w Urzędzie [...] i w Zarządzie Budynków Komunalnych [...] , nie naruszył jakiegokolwiek przepisu ustawy o ochronie danych osobowych. Organ ocenił już bowiem m. in. te okoliczności i podejrzewając W. K. o wypełnienie znamion przestępstwa z art. 52 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych, złożył zawiadomienie do prokuratury o popełnienie ww. przestępstwa. W tej sytuacji organ uznał, że prowadzenie postępowania w sprawie z wniosku W. K. z dnia 2 września 2004 r. jest bezprzedmiotowe i umorzył postępowanie.
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych uzasadniając obecne umorzenie postępowania stwierdził, że wniosek W. K. z dnia 20 lutego 2008 r. dotyczy w istocie żądania, co do którego organ już rozstrzygał, zarówno decyzją merytoryczną (decyzja z dnia [...] kwietnia 2003 r. i utrzymującą ją w mocy decyzją z dnia z [...] lipca 2003 r.), jak również decyzję o umorzeniu postępowania ([...] lutego 2005 r. i [...] kwietnia 2006 r.), w sprawie z takiego samego wniosku jak obecny. Reasumując organ uznał, iż wydanie kolejnej decyzji w sprawie, rozpoznającej tożsamy wniosek W. K., spowodowałoby, że wydana by ona była z wadą powodującą jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa.
Od decyzji tej W. K. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, jednakże Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] listopada 2007 r. i uznał, że jest ona prawidłowa.
Decyzja ta stała się przedmiotem obszernej skargi W. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił organowi, "haniebne" oskarżenie go do prokuratury w dniu 10 lutego 2003 r. z pogwałceniem wykładni wyroku NSA z dnia 28 listopada 2002 r. o sygnaturze akt II SA 3389/01. Skarżący uznał bowiem, że w sprawozdaniu z kontroli, sporządzonym na pisemne polecenie Prezydenta [...] w Zarządzie Budynków Komunalnych [...] , nie było danych, które podlegają ochronie z ustawy o ochronie danych osobowych. Były tam jedynie informacje o najemcach lokali użytkowych, będących przedsiębiorcami, prowadzącymi działalność gospodarczą. Decyzji zarzucił ponadto, że w dniu zdarzenia, tj. w dniu 5 listopada 1999 r. nie były wdrożone na terenie jego miejsca pracy przepisy dotyczące ochrony danych osobowych, nie był z nimi zaznajomiony i stosowanie tych przepisów nie było wpisane w zakres jego obowiązków. Wdrożenie przepisów o ochronie danych osobowych nastąpiło dopiero po odejściu z pracy W. K., dopiero w dniu 22 października 1999 r., kiedy to Prezydent [...] podpisał zarządzenie nr [...] "w sprawie stosowania przepisów o ochronie danych osobowych w Urzędzie Gminy [...] ". Jako dowód tego skarżący wskazał na str. 185 akt administracyjnych. Zarzucił ponadto, że urzędnicy GIODO odmawiali mu dostępu do najistotniejszych akt sprawy. Dopiero w 2008 r., po wznowieniu postępowania z jego inicjatywy udostępniono mu do wglądu sprawozdanie D. S., co spowodowało, że mógł się posłużyć dowodami tam zawartymi na jego korzyść. W skardze do Sądu W. K. wniósł również o dopuszczenie do niniejszego postępowania dowodu z tych dokumentów.
W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Badając legalność zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazać należy, że przedmiotem badania jest decyzja z dnia [...] lutego 2008 r. o nr [...] , wydana na podstawie art. 105 § 1 kpa w związku art. 12 pkt. 2 i art. 18 ust. 1 oraz art. 22 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), którą Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2008 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wniosku skarżącego z dnia 20 lutego 2008 r. żądającego "wszczęcia postępowania administracyjnego przez GIODO w sprawie bezpodstawnego oskarżenia go o naruszenie ustawy o ochronie danych osobowych przez byłego pracodawcę i GIODO, w odniesieniu do zdarzenia z dnia 5 listopada 1999 r., które miało miejsce na terenie byłego zakładu pracy, tj. Urzędu Gminy [...] ".
Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek z dnia 20 lutego 2008 r., który zainicjował wydanie zaskarżonej obecnie do Sądu decyzji nie był pierwszym wnioskiem skarżącego, zawierającym żądanie "wszczęcia postępowania administracyjnego przez GIODO w sprawie bezpodstawnego oskarżenia W. K. o naruszenie ustawy o ochronie danych osobowych przez byłego pracodawcę i GIODO, w odniesieniu do zdarzenia z dnia 5 listopada 1999 r., które miało miejsce na terenie byłego zakładu pracy, tj. Urzędu Gminy [...] ", kierowanym do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych.
W. K. wystąpił bowiem z podobnym wnioskiem, zawierającym żądanie o przeprowadzenie kontroli u jego byłego pracodawcy w Urzędzie Gminy [...] celem ustalenia, czy w dniu 5 listopada 1999 r. doszło do naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych i czy skarżący ponosi za to odpowiedzialność, już w lipcu 2002 r. Wniosek ten skarżący następnie zmodyfikował żądając "wydania decyzji stwierdzającej naruszenie art. 51 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych, przez Dyrektora Zarządu Budynków Komunalnych [...], przy ulicy [...] w [...]". Wówczas organ rozpoznając sprawę i prowadząc postępowanie administracyjne w z jednej strony, pismem z dnia 10 lutego 2003 r. złożył zawiadomienie do prokuratury o podejrzeniu popełnienia przez W. K., przestępstwa określonego w art. 52 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych, polegającego na naruszeniu obowiązku zabezpieczenia przed zabraniem przez osobę nieuprawnioną, uszkodzeniem lub zniszczeniem danych osobowych najemców lokali mieszkalnych i użytkowych, znajdujących się w aktach kontroli przeprowadzonej przez W. K. w dniach 15 września 1999 r. do dnia 13 października 1999 r. w Urzędzie [...] Gminy [...] i w Zarządzie Budynków Komunalnych [...] , z drugiej zaś strony wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 r. i decyzję utrzymującą ją w mocy z dnia [...] lipca 2003 r., którą organ odmówił skarżącemu uwzględnienia jego wniosku.
W uzasadnieniu tej decyzji organ powołując się na przepisy ustawy o ochronie danych osobowych wskazał, że Generalny Inspektor nie jest organem uprawnionym do orzekania w sprawach dotyczących stosowania przepisów karnych zawartych w ustawie. Generalny Inspektor, stosownie do przyznanych mu ustawowo kompetencji, nie tylko nie jest uprawniony do stwierdzenia popełnienia czynu określonego w przepisach art. 49 – 54 ustawy, ale również nie posiada umocowania do wydania orzeczenia, w którym mógłby wymierzyć karę za naruszenie przepisów karnych ustawy. Brak zatem kompetencji organu, na podstawie której mógłby spowodować ukaranie w szczególności w trybie administracyjnym. Dodał też, że sposób załatwienia sprawy co do meritum reguluje art. 18 ustawy, przyznając GIODO uprawnienia w zakresie nakazania administratorowi danych winnemu naruszeń przywrócenia stanu zgodnego z prawem.
Z kolejnym wnioskiem skierowanym do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wystąpił skarżący w dniu 2 września 2004 r., żądając od organu wszczęcia postępowania w sprawie "domniemanego" naruszenia przez niego ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych oraz wydania decyzji administracyjnej stwierdzającej, że przy skierowaniu przez W. K. w dniu 5 listopada 1999 r. do jego dyrektora, za pośrednictwem Kancelarii Urzędu Gminy [...] , sporządzonego przez niego sprawozdania z kontroli w Urzędzie [...] i w Zarządzie Budynków Komunalnych [...] nie naruszył on jakiegokolwiek przepisu ustawy o ochronie danych osobowych". Organ rozpoznając ten wniosek wydał decyzję z dnia [...] lutego 2005 r., którą umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe i wskazał, że nie jest możliwe ponowne dokonanie oceny tych okoliczności i wydanie decyzji o żądanej przez skarżącego treści. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. i niezaskarżona, uprawomocniła się.
Generalny Inspektor rozpoznając po raz kolejny wniosek skarżącego, tym razem z dnia 20 lutego 2008 r. umorzył postępowanie w oparciu o art. 105 § 1 kpa i wskazał, że wniosek W. K. z dnia 20 lutego 2008 r. dotyczy w istocie żądania, co do którego organ już rozstrzygał, zarówno decyzją merytoryczną z dnia [...] kwietnia 2003 r. i utrzymującą ją w mocy decyzją z dnia z [...] lipca 2003 r., jak również decyzją o umorzeniu postępowania z dnia [...] lutego 2005 r. i z dnia [...] kwietnia 2006 r., w sprawie z takiego samego wniosku jak obecny. Reasumując organ uznał, iż wydanie kolejnej decyzji w sprawie, rozpoznającej tożsamy wniosek W. K. spowodowałoby, że wydana by ona była z wadą powodującą jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa.
Rozpoznając niniejszą sprawę zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, iż wydanie kolejnej decyzji w sprawie, w której skarżący wystąpił z tożsamym wnioskiem do poprzednio składanych i rozpoznawanych już decyzjami GIODO, spowodowałoby, że byłaby ona nieważna na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, iż na gruncie niniejszej sprawy, funkcjonuje w obrocie prawnym ostateczne orzeczenie tj. decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2003 r., odmawiająca uwzględnienia wniosku skarżącego z dnia 10 lipca 2003 r. jak również prawomocna decyzja organu z dnia [...] kwietnia 2006 r. umarzająca postępowanie w sprawie. Obie te decyzje są prawomocne, nie zostały zakwestionowane przez skarżącego, funkcjonują w obrocie prawnym i korzystają z domniemania legalności i trwałości. Wydanie ponownie decyzji we wskazanym przedmiocie możliwe byłoby tylko i wyłącznie po utracie ich mocy obowiązującej. Powyższe potwierdza treść art. 16 § 1 kpa ustanawiającego ogólną zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Zgodnie z nią decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne, a uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w wypadkach przewidzianych w Kodeksie lub ustawach szczególnych. "Zasada ogólna trwałości ostatecznych decyzji ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji stosunków prawnych, dlatego w świadomości społecznej zasada ta uchodzić będzie z pewnością za jedno z kardynalnych założeń całego systemu ogólnego postępowania administracyjnego" (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie..., s. 123). Zasada trwałości decyzji administracyjnej służy realizacji takich wartości jak: ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego, zaufanie do organów państwa, zaufanie do prawa (M. Zdyb, J. Stelmasiak, Zasady ogólne..., s. 116). "Trwałość decyzji nie jest równoznaczna z jej niezmienialnością. Oznacza ona taką stabilizację decyzji administracyjnej, która jest niezbędna dla pewności obrotu prawnego, z uwagi na interes publiczny i interes stron (G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom l. Komentarz do art. 1 – 103, LEX, 2007, wyd. II.).
Nie budzi wątpliwości, iż naruszeniem prawa i to kwalifikowanym jest ponowne wydanie rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy sprawa została już ostatecznie rozstrzygnięta powodując tym naruszenie podstawowej zasady res iudicatae (powaga rzeczy osądzonej). Powyższe oznacza, iż ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej, decyzją ostateczną, jest możliwe tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 895/81, ONSA nr 1, póz. 47). W rozpoznawanej sprawie żadna z decyzji nie została uchylona i nadal funkcjonują w obrocie prawnym.
Podkreślić należy, że nawet przy przyjęciu poglądu skarżącego, o braku merytorycznego rozpoznania przez organ jego wniosku, który w 2003 r. został zmodyfikowany i dotyczył naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych przez Dyrektora Zarządu Budynków Komunalnych [...] i że dopiero wniosek skarżącego z 2004 r. jest identyczny z wnioskiem, który zainicjował decyzję aktualnie zaskarżoną do Sądu to i tak organ nie był uprawniony do jego merytorycznego rozpoznania.
Stwierdzić należy bowiem, iż zasada res iudicatae (powaga rzeczy osądzonej), dotyczy także decyzji o umorzeniu postępowania, por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 1998 r., III SA 103/97, OSP 1999, z. 1, póz. 19 z glosą B. Adamiak: "Decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawy, w której decyzją ostateczną postępowanie umorzono, jest nieważna (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.)". Powyższe potwierdza także wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r., l SA/Gd 1279/96, niepublikowany zgodnie z którym: "Przyjęta w procedurze, administracyjna konstrukcja umorzenia postępowań w drodze decyzji powoduje, iż stabilność decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony jak każda inna decyzja. Wzruszenie jej może nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego, a nowa decyzja w tej samej sprawie wydana w zwyczajnym trybie zawsze musi spotkać się ze skutecznym zarzutem nieważności (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.)."
Dla stwierdzenia, iż nastąpiło naruszenie res iudicatae, istotne znaczenie ma stwierdzenie tożsamości obu spraw. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Zatem sprawa musi dotyczyć tych samych podmiotów oraz posiadać ten sam przedmiot, tj. podstawę prawną, podstawę faktyczną i treść żądania strony. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że zachodzi tożsamość zarówno podmiotowa, jak i przedmiotowa sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., umarzającą postępowanie w sprawie wniosku skarżącego oraz zakończone decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., która jest obecnie zaskarżona do Sądu.
Ustawodawca przewidział na gruncie Kpa możliwość zaistnienia opisanej powyżej sytuacji (tzn. gdy wydana zostaje decyzja w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną), i stąd jako rozwiązanie wprowadzone zostało w treści art. 156 § 1 pkt 3 kpa stwierdzenie nieważności takiej decyzji. Przyjęte zaś sformułowanie w art. 156 § 1 pkt 3 kpa nie może być ograniczone przez zróżnicowanie zastosowania sankcji nieważności w zależności od sposobu rozstrzygnięcia sprawy decyzją.
Niezależnie od powołanych już wyżej argumentów przemawiających za słusznością przyjętego przez organ stanowiska w sprawie, wskazać należy, że jak wynika z całości akt administracyjnych, intencją skarżącego było w istocie zastosowanie przez organ art. 19 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych. Zgodnie z tym przepisem w razie stwierdzenia, że działanie lub zaniechanie kierownika jednostki organizacyjnej, jej pracownika lub innej osoby fizycznej będącej administratorem danych wyczerpuje znamiona przestępstwa określonego w ustawie, Generalny Inspektor kieruje do organu powołanego do ścigania przestępstw, zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, dołączając dowody dokumentujące podejrzenie. Analiza tego przepisu wskazuje, że organ nie mógł decyzyjnie orzekać o winie bądź braku winy W. K. w zakresie objętym jego wnioskami. Orzekanie o winie bądź jej braku, nie należało z pewnością do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, a jedynie do organów właściwych (o czym, był skarżący wielokrotnie informowany) – prokuratora, czy też w późniejszej fazie sądów i taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.