>Orzecznictwo>WSA>2010 >

II SA/Wa 2040/09
orzeczenie nieprawomocne

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 04 sierpnia 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi D.R. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku
1) oddala skargę,
2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz pełnomocnika z urzędu – radcy prawnego E.W., kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o 22 % podatku od towarów i usług w kwocie 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote i 80/100) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Uzasadnienie:

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], którą to decyzją odmówił uwzględnienia wniosku D.R. o niezgodne z prawem udostępnienie przez L. Sp.z.o.o. danych osobowych osobom nieupoważnionym.
Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga D.R. na udostępnienie przez L. Polska Sp. z o.o. jego danych osobowych adwokatowi A.S.. D.R. wskazał, że A.S. weszła niezgodnie z prawem w posiadanie kopii dokumentów należących do niego, które złożone były w L. S. i uzyskaną w ten sposób kopią jego świadectwa pracy posłużyła się podczas rozprawy sądowej. W związku z powyższym zainteresowany wniósł o "wszczęcie postępowania w sprawie przestępstwa naruszenia danych osobowych oraz o nakazanie firmie L. nieudostępnianie danych osobowych". Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne. W jego wyniku ustalono, iż kopia świadectwa pracy Skarżącego z dnia [...] września 2000 r. z Przedsiębiorstwa R. Sp. z o.o. została udostępniona przez Spółkę w dniu [...] lutego 2009 r. Sądowi Okręgowemu w B., VI Wydziałowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w odpowiedzi na wezwanie tego organu z dnia [...] stycznia 2009 r. do sprawy o sygn. [...], w której D.R. przysługuje status strony. Jak wskazano w wyjaśnieniach, powyższe udostępnienie danych osobowych Skarżącego nastąpiło "zgodnie z obowiązkiem prawnym". Odnosząc się zaś do zarzutu Skarżącego udostępnienia przez Spółkę jego danych osobowych znajdujących się w przedmiotowym świadectwie pracy A.S., Spółka wskazała, że cyt: "innym osobom, a w szczególności wskazanej A.S., Spółka L. Polska nie udostępniała danych osobowych Skarżącego w tym jakichkolwiek dokumentów.
Dalej, w piśmie z dnia 25 maja 2009 r. D.R. podniósł, iż " Sąd zwrócił się o dokumenty do L. dopiero pismem z dnia [...] stycznia 2009 r. (a więc już po dacie gdy Pani S. złożyła te dokumenty w Sądzie) widać wyraźnie, że Pani S. uzyskała wgląd w dokumenty, jak również ich kserokopie niezgodnie z prawem. Dodać należy jednocześnie, że zgodnie z oświadczeniem spółki akta osobowe nie zawierają żadnych dokumentów dotyczących rozwiązania umowy o pracę". Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, na podstawie ustaleń dokonanych w toku postępowania administracyjnego przeprowadzonego w niniejszej sprawie, wydał w dniu [...] lipca 2009 decyzję administracyjną [...], mocą której odmówił uwzględnienia wniosku w sprawie ze skargi Pana D.R. na udostępnienie przez L. Polska Sp. z o.o. jego danych osobowych Pani A.S.. Od powyższej decyzji w dniu [...] sierpnia 2009 r. D.R. wniósł odwołanie. Generalny Inspektor Danych Osobowych w odpowiedzi na odwołanie, decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. [...]. Po dokonaniu ponownej analizy materiału dowodowego, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] października 2009 r. [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. Powyższa decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2009 r. stała się przedmiotem skargi D.R. do tutejszego Sądu. Skarżący w skardze zaskarżył w całości wyżej wymienioną decyzję zarzucając jej niezgodność z prawem, a w szczególności:
1. naruszenie art. 51 Ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 2002 r., Nr 101, poz. 926),
2. naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. przez brak należytego wyjaśnienia podstawy prawnej wydanej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Skarżący w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.
Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ w sposób prawidłowy zbadał sprawę udostępnienia i przechowywania danych osobowych skarżącego przez administratora zbioru danych. Na administratorze zbioru danych spoczywa bowiem obowiązek właściwego ich strzeżenia, w celu uniemożliwienia dostępu do nich osobom nieuprawnionym. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na to, iż administrator zbioru danych udostępnił dane skarżącego jedynie Sądowi Okręgowemu, stosując się do wezwania otrzymanego z Sądu. Organ prawidłowo więc uznał, iż przedmiotowe udostępnienie nastąpiło zgodnie z prawem. Administrator danych jest bowiem zobowiązany ustawowo do tego, aby dane te udostępniać m.in. na wezwania kierowane z sądów. Opisane zachowanie administratora nie nosiło więc cech łamania prawa. Stąd też organ zasadnie nie znalazł podstaw do tego, aby ukarać administratora. Prowadzone przez organ postępowanie dowodowe nie potwierdziło również tego, aby administrator udostępnił dane skarżącego osobie nieuprawnionej, w szczególności Pani mecenas S. Okoliczność ta nie została także wykazana przez skarżącego. Podniesione przez niego twierdzenia, opierały się bowiem jedynie na przypuszczeniach. Dywagacje co do faktów nie stanowią zaś wystarczającej podstawy ku temu, aby organ mógł stosować wobec administratora sankcje ustawowe. W świetle powyższego uznać należało, iż skarżona decyzja nie naruszyła prawa.
W ocenie Sądu nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut uchybień organu w sposobie prowadzenia postępowania dowodowego. Organ przeprowadził bowiem to postępowanie w zakresie w jakim miał możliwości dowodowe, i adekwatnie do treści wniosku i stanu sprawy. Okoliczności sprawy nie uzasadniały konieczności prowadzenia szerszego postępowania dowodowego. Podkreślić także należy, iż skarżący nie był pozbawiony możliwości uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym. Miał więc możliwość zgłaszania wniosków dowodowych dla wykazania zasadności podnoszonych twierdzeń, z której to możliwości nie skorzystał. Tym samym uznać należy, iż na obecnym etapie postępowania nie może skutecznie przerzucać na organ całej odpowiedzialności za brak ustaleń potwierdzających zasadność złożonego wniosku.
W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.)