>Orzecznictwo>WSA>2007 >

Orzeczenie prawomocne

W Y R O K

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 25 stycznia 2007 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia […] nr […] w przedmiocie ochrony danych osobowych:

oddala skargę

UZASADNIENIE

Do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga P. S., byłego ławnika Sądu Okręgowego w W., w sprawie niewykonania przez Prezesa Sądu Okręgowego w W. obowiązku informacyjnego w zakresie poinformowania skarżącego o treści jego danych osobowych znajdujących się w posiadaniu Sądu Okręgowego w W. oraz o datach rozpraw i sygnaturach spraw, w których orzekał jako ławnik. Skarżący wnosił o wnikliwe zbadanie sprawy i podjęcie stosownych działań.
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych w toku wszczętego postępowania administracyjnego ustalił, że P. S. wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego w W. o przekazanie informacji dotyczących przetwarzania jego danych osobowych, w tym również o podanie dat rozpraw i sygnatur akt spraw, w których orzekał. W odpowiedzi na to pismo Prezes Sądu Okręgowego
w W. pismem (znak: […]), przekazał skarżącemu informacje o jego danych, pomijając treść danych osobowych i informację o datach rozpraw i sygnaturach spraw. Prezes Sądu Okręgowego w W. poinformował natomiast Generalnego Inspektora o sprawach, w których P. S. orzekał jako ławnik, a także dodatkowo wyjaśnił, że P. S., będąc ławnikiem, miał dostęp do akt sprawy, a więc wiedział, iż jedyne dane osobowe jakie znajdują się w nich to jego imię i nazwisko na wyrokach oraz w protokołach spraw, w których rozpoznawaniu brał udział.
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia […] (znak:[…]), na zasadzie art. 104 § 1 Kpa i art. 12 pkt 2 ppkt 6 oraz art. 32 ust. 1 i art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) odmówił uwzględnienia powyższego wniosku (skargi). Po rozpatrzeniu wniosku P. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia […] , na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia […].
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż przedmiotem postępowania było ustalenie prawidłowości wykonania przez Prezesa Sądu Okręgowego w W. przepisów o ochronie danych osobowych. W szczególności postępowanie dotyczyło rozstrzygnięcia zagadnienia, czy Prezes Sądu Okręgowego w W. wykonał wobec P. S. obowiązek informacyjny, stosownie do treści przepisów art. 32 i art. 33 ustawy o ochronie danych osobowych. W ocenie organu, Prezes Sądu Okręgowego w W. wypełnił powyższy obowiązek, bowiem poinformował zainteresowanego wyczerpująco o tym: jakie dane osobowe odnoszące się do niego zawiera zbiór, w jaki sposób dane te zostały zebrane, w jakim celu i w jakim zakresie są one przetwarzane, do jakich celów były wykorzystywane, a także od kiedy są przetwarzane. W szczególności Prezes Sądu Okręgowego poinformował, że przetwarza dane osobowe Pana P. S. w zakresie obejmującym: imię i nazwisko, adres, zawód, miejsce pracy, numer ewidencyjny PESEL oraz numer NIP, wykształcenie. Informacje powyższe zostały udzielone w terminie i trybie przewidzianym przez art. 33 ustawy.

P. S. złożył skargę na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze tej wskazał na naruszenie przepisów art. 7 i art. 51 ust. 3 i 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz na naruszenie przepisów art. 12, art. 32 ust. 1 pkt 3 i art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Uzasadniając swoje stanowisko twierdził, że przepis art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, ani żaden inny przepis tejże ustawy, nie wskazuje na to, aby dane osobowe były informacjami, które służą identyfikacji tylko
i wyłącznie osoby fizycznej. Z uzasadnienia skargi i z wyjaśnień skarżącego, złożonych na rozprawie, wynika, iż istotą skargi jest brak udzielenia P. S. przez Prezesa Sądu Okręgowego w W. odpowiedzi
w przedmiocie informacji o datach rozpraw i sygnaturach spraw, w których rozpoznaniu skarżący uczestniczył jako ławnik.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, wskazując na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz wskazując
w obszernym uzasadnieniu swojego stanowiska, iż istota skargi rozmija się z treścią zainicjowanego przez skarżącego postępowania przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych i zakresem prowadzonego, zgodnie z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych, postępowania administracyjnego. Poruszane obecnie przez P. S. zagadnienia dotyczą bowiem problematyki zawartej w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Brak jest podstaw do przyjęcia, iż decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia […], dotknięta jest wadą powodującą jej uchylenie bądź stanowiąca o jej nieważności.

Na wstępie rozważań Sądu, należy stwierdzić, iż pismo P. S.z dnia […], które zainicjowało postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie, zarzucało naruszenie przez Prezesa Sądu Okręgowego w W. ustawy o ochronie danych osobowych w zakresie prawidłowości ich przetwarzania i prawidłowości udzielenia informacji o przetwarzaniu tych danych, a więc dotyczyło problematyki ustawy o ochronie danych osobowych. Pismo to jak i jego uzasadnienie nie wskazywało, iż przedmiotem postępowania ma być dostęp do informacji publicznej. Podkreślenia wymaga tu także okoliczność, iż skarżący znał przedmiot postępowania administracyjnego toczącego się przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych i nie podważał ani jego zakresu, ani właściwości organu administracyjnego do rozpatrzenia jego żądania. 

Stosownie do art. 32 ust 1 ustawy o ochronie danych osobowych, każdej osobie przysługuje prawo do kontroli przetwarzania danych, które jej dotyczą, zawartych w zbiorach danych, a zwłaszcza prawo do uzyskania informacji o celu, zakresie i sposobie przetwarzania danych zawartych w takim zbiorze, uzyskania informacji, od kiedy przetwarza się w zbiorze dane jej dotyczące, oraz podania w powszechnie zrozumiałej formie treści tych danych, uzyskania informacji o źródle, z którego pochodzą dane jej dotyczące, chyba że administrator danych jest zobowiązany do zachowania w tym zakresie tajemnicy państwowej, służbowej lub zawodowej, uzyskania informacji o sposobie udostępniania danych,
a w szczególności informacji o odbiorcach lub kategoriach odbiorców, którym dane te są udostępniane. Zgodnie zaś z treścią art. 33 ust. 1 i 2 ustawy na wniosek osoby, której dane dotyczą, administrator danych jest obowiązany, w terminie 30 dni, poinformować na piśmie, o przysługujących jej prawach oraz udzielić, odnośnie jej danych osobowych, informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt l-5a, a w szczególności podać w formie zrozumiałej: 1) jakie dane osobowe zawiera zbiór, 2) w jaki sposób zebrano dane, 3) w jakim celu i zakresie dane są przetwarzane, 4) w jakim zakresie oraz komu dane zostały udostępnione.
W tym zakresie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych prawidłowo rozpatrzył całą sprawę. Ustalenia dokonane w toku tego postępowania wykluczają naruszenie przez Prezesa Sądu Okręgowego w W. przepisów ustawy o ochronie danych osobowych zarówno w zakresie przetwarzania przez niego danych osobowych byłego ławnika P. S., jak i w zakresie udzielonej przez Prezesa Sądu Okręgowego informacji w tym przedmiocie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. S. wyraził między innymi pogląd, iż sygnatury akt i daty rozpraw, w których rozpoznawaniu uczestniczył, są także danymi osobowymi związanymi z jego osobą, w rozumieniu art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych. Zatem brak udzielenia przez Prezesa Sądu Okręgowego w W. informacji o datach rozpraw i sygnaturach spraw, w których orzekał jako ławnik stanowi także naruszenie tej ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, analizując ten pogląd pod kątem treści art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych stwierdził jego bezzasadność. Zgodnie art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych za dane osobowe uważa się wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej (ust. 1). Osobą możliwą do zidentyfikowania jest osoba, której tożsamość można określić bezpośrednio lub pośrednio,w szczególności przez powołanie się na numer identyfikacyjny albo jeden lub kilka specyficznych czynników określających jej cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe ekonomiczne, kulturowe lub społeczne (ust. 2). Informacji nie uważa się za umożliwiającą określenie tożsamości osoby, jeżeli wymagałoby to nadmiernych kosztów, czasu lub działań (ust. 3). Z treści powołanego art. 6 jednoznacznie wynika, że aby określoną informację można było zaliczyć do danych osobowych, powinna ona charakteryzować się dwoma cechami: a) dotyczyć osoby fizycznej, której b) tożsamość jest ustalona lub możliwa do ustalenia. Nie każda zatem informacja, która dotyczy osoby fizycznej ma taki charakter, a jedynie taka, która umożliwia ustalenie tożsamości danej osoby, a więc np. imię i nazwisko w powiązaniu z dodatkowymi wskazówkami (data i miejsce urodzenia, cechy zewnętrzne, adres) lub numer PESEL.
Nie można zatem zgodzić się z argumentacją zaprezentowaną w skardze, jakoby dane osobowe to także wszelkie inne informacje, które w inny, dalece pośredni sposób mogą łączyć się z daną osobą fizyczną. Nie można przyjąć, iż daty rozpraw, w których skarżący orzekał oraz sygnatur akt tych spraw są danymi osobowymi w rozumieniu ustawy. Sygnatury danych spraw i dat rozpraw nie można w żaden sposób wprost przypisać P. S., jako informacje identyfikujące go, czy umożliwiające ustalenie jego tożsamości. Informacje dotyczące dat rozpraw, w których skarżący orzekał oraz sygnatur akt tych spraw nie są bowiem danymi osobowymi w rozumieniu ustawy.
Nie sposób tu także nie zauważyć, iż P. S., wypełniając funkcję ławnika, musiał godzić się na ujawnianie swojego imienia i nazwiska w protokołach rozpraw i w wyrokach w sprawach, w których rozpoznawaniu uczestniczył.
Trudno także podzielić trafność przedstawionego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (art. 7, art. 51 ust. 3 i ust. 4) i naruszenia ustawy (art. 12, art. 32 ust. 1 pkt 3 i art. 33), z tej przyczyny, iż w uzasadnieniu skargi brak rozwinięcia i skonkretyzowania tych zarzutów w inny sposób niż w kontekście naruszenia art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych. Wobec stwierdzenia niezasadności zarzutu dotyczącego naruszenia art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych, w taki sposób sformułowane wyżej zarzuty utraciły swoja podstawę.  

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.