>Decyzje Giodo>2008 >

GENERALNY INSPEKTOR OCHRONY DANYCH OSOBOWYCH
Michał Serzycki

Warszawa, dnia 18 marca 2008 r.

D E C Y Z J A

Na podstawie art. 104 § 1 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks
postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), art. 12 pkt 2,
art. 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 3, art. 22 w zw. z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie
danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) oraz art. 44i ust. 1, ust. 5 i ust. 6
ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r.
Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi
Pani X na odmowę udostępnienia jej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz przez Wójta
Gminy, danych osobowych Pana X, w zakresie obejmującym adres jego zamieszkania,

1) nakazuję Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, udostępnienie Pani Y, adresu
zamieszkania Pana X
2) w pozostałym zakresie umarzam postępowanie.

Uzasadnienie

Do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga Pani Y,
zwanej dalej również Skarżącą, na odmowę udostępnienia jej przez Komendanta Wojewódzkiego
Policji,
, zwanego dalej również Komendantem, oraz przez Wójta Gminy, zwanego dalej również Wójtem,
danych osobowych Pana X – funkcjonariusza Policji, zatrudnionego w Komendzie Wojewódzkiej
Policji, w zakresie obejmującym jego adres zamieszkania (adres do korespondencji).
Z treści przedmiotowej skargi oraz dołączonych do niej załączników wynika, że pismem
z dnia 8 września 2007 r. Skarżąca wniosła do Sądu Okręgowego Wydziału Cywilnego,
„pozew o usunięcie skutków dokonanego naruszenia dóbr osobistych i zapłatę zadośćuczynienia”
przeciwko Panu X- zindywidualizowanemu poprzez wskazanie miejsca jego pracy – tj. Komendy
Miejskiej Policji, (kopia pozwu w aktach sprawy). Pismem z dnia 5 października 2007 r. (sygn. akt: I
C …/07) Sąd Okręgowy wezwał Skarżącą
do usunięcia braków formalnych ww. pisma procesowego m. in. poprzez cyt. „(...) wskazanie
w terminie 7 dni adresu zamieszkania pozwanego (...)” (kopia wezwania w aktach sprawy).
Wobec powyższego, w dniu 2 listopada 2007 r. Skarżąca zwróciła się do Komendanta
z wnioskiem o udostępnienie „(...) danych Funkcjonariusza Policji X
ze zbioru danych osobowych Komendy Wojewódzkiej Policji (...)” w zakresie obejmującym „(...)
adres zamieszkania (do korespondencji) (...)”. Skarżąca uzasadniła przedmiotowy wniosek powołując
się na opisane wyżej wezwanie Sądu Okręgowego z dnia
5 października 2007 r. (sygn. akt: I C …/07) i dołączając je do swego wniosku (kopia wniosku
o udostępnienie danych w aktach sprawy). W odpowiedzi na ww. wniosek, w piśmie z dnia
6 listopada 2007 r. (znak: K-ZF-…/07) Komendant poinformował Skarżącą, iż cyt.: „(...) Komenda
Wojewódzka Policji nie jest administratorem danych osobowych. śądane informacje może Pani
uzyskać w Biurze Ewidencji Ludności” (kopia pisma w aktach sprawy).
W tej sytuacji, pismem z dnia 20 listopada 2007 r. Skarżąca zwróciła się do Urzędu Gminy
Niemce z wnioskiem o udostępnienie jej „(...) danych X (Funkcjonariusza Policji, zatrudnionego w
Komendzie Wojewódzkiej Policji) zamieszkałego (...)” w zakresie obejmującym „(...) adres
zamieszkania (do korespondencji) X (...)” i uzasadniła przedmiotowy wniosek w sposób analogiczny
do tego, w jaki uczyniła to wobec Komendanta (kopia wniosku w aktach sprawy). Także w tym
przypadku Skarżąca załączyła do swego wniosku kopię wezwania Sądu Okręgowego z dnia 5
października 2007 r. (sygn. akt: I C …/07), a ponadto kopię pisma Komendanta z dnia 6 listopada
2007 r.
Jak wskazała Pani Y w treści swej skargi do Generalnego Inspektora, w trakcie rozmowy
telefonicznej przeprowadzonej z pracownikiem Urzędu Gminy
w dniu 27 listopada 2007 r. została poinformowana, że warunkiem udostępnienia jej wnioskowanych
danych osobowych Pana X jest wyrażenie przez niego zgody na powyższe. Skarżąca podkreśliła, że:
„(...) Wnioski w obu przypadkach zostały złożone do administratora danych w formie pisemnej,
umotywowane, ze wskazaniem zakresu i przeznaczenia przetwarzania danych oraz w sposób
wiarygodny uzasadniają potrzebę ich udostępnienia. Udostępnienie danych
o które się zwracam do wykorzystania w postępowaniu sądowym nie naruszy praw i wolności osoby,
której dane te dotyczą, a mnie pozwolą zrealizować konstytucyjnie przysługujące prawo
do dochodzenia swoich praw w drodze procesu sądowego (...)”.
W tej sytuacji Skarżąca zwróciła się do Generalnego Inspektora Ochrony Danych
Osobowych o cyt.: „(...) podjęcie (...) działań zmierzających do nakazania jednemu z wymienionych
administratorów udostępnienia danych osobowych Funkcjonariusza Policji Pana X w celu
przedłożenia tych danych Sądowi Okręgowemu”.
Wraz z pismem z dnia 6 stycznia 2008 r. Skarżąca nadesłała do Biura Generalnego
Inspektora dodatkowe dowody w przedmiotowej sprawie – w tym kopię decyzji Wójta z dnia
7 grudnia 2007 r. (znak: DEL …-1/07) o odmowie udostępnienia jej wnioskowanych danych
osobowych Pana X.
W celu ustalenia okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i weryfikacji zasadności
zarzutów Skarżącej Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wszczął postępowanie
wyjaśniające. W toku ww. postępowania organ odebrał pisemne wyjaśnienia i stosowne dowody
na ich poparcie zarówno od Komendanta, jak i Wójta.
W piśmie z dnia 8 stycznia 2008 r. (znak: DEL …-1/07) Wójt potwierdził, iż w dniu
21 listopada 2007 r. do Urzędu Gminy wpłynął wniosek Skarżącej z dnia 20 listopada 2007 r. o
udostępnienie informacji w zakresie adresu Pana X, wraz z załącznikami. Przedmiotowy wniosek
rozpatrywany był przez Wójta w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o
ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139,
poz. 993 z późn. zm.). Decyzją z dnia 7 grudnia 2007 r. (znak: DEL 51181-1/07), wydaną
na podstawie art. 44i ust. 1 i ust. 5 oraz art. 44h ust. 2 pkt 4 ww. aktu prawnego, Wójt odmówił
Skarżącej udostępnienia wnioskowanych danych osobowych Pana X (kopia decyzji w aktach sprawy).
Jednocześnie Skarżąca została pouczona o przysługującym jej prawie
do wniesienia odwołania od powyższego rozstrzygnięcia do właściwego wojewody.
Treść pisma Komendanta z dnia 11 stycznia 2008 r. (znak: OIN-…/1/08), zwłaszcza
zaś dołączonych do niego załączników, potwierdza przedstawione przez Skarżącą okoliczności
odmowy udostępnienia jej wnioskowanych danych osobowych Pana X. Informacje zawarte w
przedmiotowej korespondencji wskazują zarazem, że Komendant, będący administratorem danych
osobowych funkcjonariuszy zatrudnionych w Komendzie Wojewódzkiej Policji, ocenił, iż: „(...) adres
zamieszkania funkcjonariusza Policji – X wnioskodawczyni (...) potrzebny jest dla celów toczącego
się postępowania sądowego z powództwa cywilnego. Z uwagi na to, że jest to powództwo cywilne nie
związane z wykonywaniem przez policjanta zadań i czynności służbowych, a policjant – X nie wyraził zgody na
przetwarzanie jego danych, jako instytucja mieliśmy obawę,
iż udostępniając żądane dane naruszymy zapis art. 30 pkt 4 powołanej ustawy {o ochronie danych
osobowych} (...)”.
Po zapoznaniu się z całością zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego,
Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zważył co następuje:
I. Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii odmowy Komendanta udostępnienia
Skarżącej żądanych przez nią danych osobowych Pana X wskazać należy, iż zasadność zgłoszonego
wniosku o udostępnienie ww. informacji wymaga weryfikacji w świetle
art. 29 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101,
poz. 926 z poźn. zm.), zwanej dalej również ustawą. Stosownie do brzmienia powołanego przepisu,
w przypadku udostępniania danych w celach innych niż włączenie do zbioru, administrator danych
udostępnia posiadane w zbiorze dane osobowe osobom lub podmiotom uprawnionym
do ich otrzymania na mocy przepisów prawa (art. 29 ust. 1 ustawy). Dane osobowe, z wyłączeniem
danych, o których mowa w art. 27 ust. 1, mogą być także udostępnione w celach innych niż włączenie
do zbioru, innym osobom i podmiotom niż wymienione w ust. 1, jeżeli w sposób wiarygodny
uzasadnią potrzebę posiadania tych danych, a ich udostępnienie nie naruszy praw i wolności osób,
których dane dotyczą (art. 29 ust. 2 ustawy). Zasadniczym, formalnym warunkiem udostępnienia
danych zainteresowanemu, w trybie art. 29 ustawy o ochronie danych osobowych jest złożenie przez
niego pisemnego, umotywowanego wniosku, chyba że przepis innej ustawy stanowi inaczej. Wniosek
powinien zawierać informacje umożliwiające wyszukanie w zbiorze żądanych danych osobowych
oraz wskazywać ich zakres i przeznaczenie (art. 29 ust. 3 ustawy). W myśl art. 30 pkt 4 ustawy,
administrator danych odmawia ich udostępnienia ze zbioru danych osobowych podmiotom i osobom
innym niż wymienione w art. 29 ust. 1, jeżeli spowodowałoby to istotne naruszenie dóbr osobistych
osób, których dane dotyczą, lub innych osób.
W niniejszej sprawie skierowane do Komendanta pismo Pani Y z dnia 2 listopada 2007 r., w
ocenie Generalnego Inspektora, w pełni odpowiadało wymogom określonym w powołanym wyżej art.
29 ust. 3 ustawy o ochronie danych osobowych. Skarżąca podała w nim informacje umożliwiające
wyszukanie w zbiorze interesujących ją danych osobowych (poprzez wskazanie imienia i nazwiska
Pana X), określiła zakres wnioskowanych danych („adres zamieszkania (adres do korespondencji)”)
oraz ich przeznaczenie (wykorzystanie ich w postępowaniu przed Sądem Okręgowym), natomiast w części
wniosku zatytułowanej „Podstawa prawna upoważniająca do pozyskania danych albo wskazanie
wiarygodnie uzasadnionej potrzeby posiadania danych (...)” powołała się na załączone do wniosku
wezwanie Sądu Okręgowego z dnia 5 października 2007 r. (sygn. akt:
I C …/07). Tym samym - w ocenie Generalnego Inspektora - Skarżąca wypełniła formalne wymogi
udostępnienia jej powyższych informacji, jak również wiarygodnie uzasadniła potrzebę ich
posiadania.
Jednocześnie brak jest podstaw by przyjąć, że udostępnienie Skarżącej żądanych danych
osobowych wiązałoby się z naruszeniem praw i wolności tego, kogo dane te dotyczą - tj. Pana X. Z
wniosku Skarżącej wynika w sposób nie budzący wątpliwości,
że interesujące ją dane będą wykorzystane na potrzeby postępowania sądowego. Skierowane przez
Sąd Okręgowy do Skarżącej wezwanie z dnia 5 października 2007 r. (sygn. akt:
I C …/07) do usunięcia braków formalnych jej pisma procesowego potwierdza niezbędność
ww. danych osobowych dla wszczęcia postępowania sądowego z powództwa Pani Y przeciwko Panu
X o ochronę dóbr osobistych. Oczywistym jest, że pozyskanie (przetwarzanie) danych osobowych w
ww. celach –
tj. dla dochodzenia roszczeń Skarżącej wobec Pana X - w każdym przypadku zostanie przez tego
ostatniego uznane za sprzeczne z jego interesem. Okoliczność ta – zwłaszcza mając na uwadze
prawne gwarancje obrony przed roszczeniami strony przeciwnej –
nie świadczy jednak o naruszeniu jego praw i wolności. Przyjęcie przeciwnego stanowiska
skutkowałoby bezzasadną ochroną tego, kto mógł dopuścić się bezprawnego naruszenia dóbr
osobistych innej osoby przed ewentualną odpowiedzialnością za jego działania (podobne stanowisko
wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 października 2007 r.;
sygn. akt II SA/Wa 975/07).
Z tych samych względów za bezzasadne uznać należy także stanowisko Komendanta,
iż zadośćuczynienie wnioskowi Skarżącej nie było dopuszczalne wobec brzmienia art. 30 pkt 4
ustawy o ochronie danych osobowych – tj., że spowodowałoby naruszenie dóbr osobistych osób,
których dane dotyczą lub innych osób, tym bardziej zaś, że naruszenie to byłoby istotne. Brak
zarazem podstaw do przyjęcia, iż w niniejszej sprawie zaistniała którakolwiek z pozostałych -
wymienionych w art. 30 ustawy o ochronie danych osobowych – okoliczności wyłączających
udostępnienie danych osobowych w trybie art. 29 ust. 2 ww. ustawy.
W kontekście poczynionych uwag, jedynie na marginesie nadmienić należy, że zdziwienie
Generalnego Inspektora wzbudziła treść udzielonej Skarżącej – w odpowiedzi na jej wniosek z dnia
2 listopada 2007 r. – informacji, iż „(...) Komenda Wojewódzka Policji nie jest administratorem
danych osobowych (...)”. Podkreślenia wymaga, że ustawa o ochronie danych osobowych definiuje
administratora danych jako organ, jednostkę organizacyjną, podmiot lub osobę, o których mowa w art.
3, decydujące o celach i środkach przetwarzania danych osobowych
(art. 7 pkt 4). Status administratora danych osobowych Pana X przetwarzanych w związku z jego
zatrudnieniem w Komendzie Wojewódzkiej Policji przysługuje zatem Komendantowi.
Reasumując, w ocenie Generalnego Inspektora Komendant bezpodstawnie odmówił Skarżącej
udostępnienia danych osobowych Pana X, przez co dopuścił się naruszenia
art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Stosownie do brzmienia art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy
o ochronie danych osobowych, w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych,
Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji
administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności uzupełnienie,
uaktualnienie sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych. Mając na uwadze
okoliczności przedmiotowej sprawy, Generalny Inspektor upoważniony jest – na mocy powołanej
regulacji – do nakazania Komendantowi udostępnienia Skarżącej danych osobowych Pana X w
zakresie informacji o adresie jego zamieszkania.
Podkreślenia wymaga, że dla skutecznego wytoczenia przez Skarżącą powództwa przeciwko
Panu X w związku z naruszeniem jej dóbr osobistych niezbędne jest wniesienie pozwu, który spełniać
będzie warunki określone w art. 187 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.). Zgodnie
z tym przepisem pozew powinien czynić zadość warunkom pisma procesowego. Natomiast, w myśl
art. 126 § 2 ww. aktu prawnego, gdy pismo procesowe jest pierwszym pismem w sprawie, powinno
ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania lub siedziby stron, ich przedstawicieli
ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sporu, pisma zaś dalsze - sygnaturę akt.
Z powyższego wynika zatem, iż niezbędnym elementem pozwu, w tym również o naruszenie dóbr
osobistych, jest oznaczenie miejsca zamieszkania osoby, przeciwko której skierowane jest żądanie
określone w pozwie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia
5 października 2007 r.; sygn. akt II SA/Wa 975/07). Skarżąca nie może zatem skutecznie zainicjować
postępowania sądowego przeciwko Panu X wskazując jedynie adres miejsca jego zatrudnienia.
Niezbędność dysponowania przez Skarżącą adresem zamieszkania Pana X dla zainicjowania
przeciwko niemu określonego postępowania sądowego nie może budzić wątpliwości w świetle reakcji
Sądu Okręgowego na pozew Skarżącej
z dnia 8 września 2007 r. – wskazany Sąd ocenił, iż przedmiotowe pismo procesowe jest dotknięte
brakami formalnymi i wezwał Skarżącą do ich usunięcia, w szczególności poprzez wskazanie miejsca
zamieszkania pozwanego.
II. Odnosząc się z kolei do kwestii odmowy udostępnienia Skarżącej danych osobowych Pana X
w zakresie adresu jego zamieszkania przez Wójta wskazania wymaga,
iż przesądzające z punktu widzenia rozstrzygnięcia, jakie musi być wydane w niniejszej sprawie
w ww. zakresie są regulacje powołanej już wcześniej ustawy o ewidencji ludności i dowodach
osobistych.
Z brzmienia art. 44h ust. 1 ww. aktu prawnego wynika, że dane ze zbiorów meldunkowych,
zbioru PESEL oraz ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych udostępnia
się enumeratywnie wymienionym w tym przepisie (pkt 1-5) podmiotom i jedynie
pod tym warunkiem, że informacje te są im niezbędne do realizacji ich ustawowych zadań. Ponadto
dane, o których mowa w ust. 1, mogą być udostępnione innym osobom i podmiotom – jeżeli
uwiarygodnią one interes faktyczny w otrzymaniu danych i za zgodą osób, których dane dotyczą
(art. 44h ust. 2 pkt 4 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych). Dane ze zbiorów
meldunkowych oraz ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych udostępnia organ gminy
(art. 44i ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych). Organ rozpatrujący wniosek
odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, udostępnienia danych osobowych, jeżeli udostępnienie
danych spowodowałoby naruszenie dóbr osobistych osoby, której dane dotyczą, lub innych osób
(art. 44i ust. 5 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych).
W rozpatrywanej sprawie Skarżąca kwestionuje prawidłowość rozpatrzenia przez Wójta
jej wniosku o udostępnienie określonych danych osobowych Pana X –
tj. prawidłowość wydanej przez Wójta – na podstawie art. 44i ust. 1 i 5 oraz art. 44h ust. 2 pkt 4
ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych - decyzji administracyjnej z dnia 7 grudnia
2007 r. (znak: DEL 51181-1/07). Decyzja administracyjna wydana przez Wójta nie może jednak
być przedmiotem kontroli Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Sposób weryfikacji
ww. decyzji został Skarżącej wskazany w zawartym w jej treści pouczeniu – zgodnie z którym
„(...) Od niniejszej decyzji przysługuje stronom odwołanie do Wojewody
za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia”.
Jak bowiem wynika wprost z brzmienia art. 44i ust. 6 ustawy o ewidencji ludności i dowodach
osobistych, od decyzji odmawiającej udostępnienia danych przysługuje odwołanie, natomiast zgodnie
z art. 50 ust. 3 ww. aktu prawnego - organem odwoławczym od orzeczeń wydanych przez organy
gminy na podstawie ustawy jest wojewoda.
Mając zatem na uwadze, że uprawnienia i sposób ich realizacji przez stronę niezadowoloną
z decyzji wydanej przez Wójta na podstawie przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach
osobistych, a dotyczącej kwestii udostępnienia przez ten organ danych osobowych, regulują przepisy
odrębne (w stosunku do ustawy o ochronie danych osobowych) – należy stosować te właśnie
szczególne regulacje. Powołane przepisy, w związku z art. 18 ust. 3 ustawy o ochronie danych
osobowych wyłączają zarazem możliwość rozstrzygania niniejszej sprawy (w podanym zakresie)
przez Generalnego Inspektora. Jakkolwiek bowiem art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych
osobowych przewiduje, że w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych
Generalny Inspektor, z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji
administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem (poprzez sformułowanie nakazu
odpowiadającego dyspozycji tego przepisu), to w myśl art. 18 ust. 3 ustawy, gdy przepisy innych
ustaw regulują odmiennie wykonywanie czynności, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy
tych ustaw.
Słuszność powyższego stanowiska o braku właściwości Generalnego Inspektora w niniejszej
sprawie w podanym zakresie potwierdza także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia
2 marca 2001 r. (sygn. akt II SA 401/2000), w uzasadnieniu którego wskazano w szczególności,
iż: „(...) Generalny Inspektor (...) nie jest organem kontrolującym ani nadzorującym prawidłowość
stosowania prawa materialnego i procesowego w sprawach należących do właściwości innych
organów, służb czy sądów, których orzeczenia podlegają ocenom w toku instancji, czy w inny sposób
określony odpowiednimi procedurami (...)”.
Z uwagi na brak właściwości Generalnego Inspektora w niniejszej sprawie – w zakresie
w jakim dotyczy ona skargi Pani Y na odmowę udostępnienia
jej określonych danych osobowych Pana X przez Wójta - przedmiotowe postępowanie w podanym
zakresie należy umorzyć – na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia
14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98,
poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej Kpa. Zgodnie z ww. przepisem, gdy postępowanie
z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję
o umorzeniu postępowania. Brzmienie powołanej regulacji nie pozostawia wątpliwości, iż w razie
stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania organ prowadzący to postępowanie obligatoryjnie
je umarza. Jednocześnie w literaturze przedmiotu wskazuje się, że bezprzedmiotowość postępowania
administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 Kpa oznacza, że brak jest któregoś z elementów
materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez
rozstrzygnięcie jej co do istoty (B. Adamiak, J. Borkowski „Kodeks postępowania administracyjnego.
Komentarz” 7 wydanie Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005 r., str. 485). Szeroko uzasadniony
powyżej brak kompetencji Generalnego Inspektora do merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej
sprawy w omawianym jej zakresie, nie pozostawia wątpliwości odnośnie bezprzedmiotowości
niniejszego postępowania (w tym zakresie).
W tym stanie faktycznym i prawnym Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
rozstrzygnął, jak w sentencji.
Decyzja jest ostateczna. Na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.
o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), i art. 129 § 2
w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
(Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), strona niezadowolona z niniejszej decyzji może
zwrócić się do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych (adres: Biuro Generalnego
Inspektora Ochrony Danych Osobowych, ul. Stawki 2, 00 – 193 Warszawa) z wnioskiem o ponowne
rozpatrzenie sprawy, w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji.