>Orzecznictwo>WSA>2009 >

Orzeczenie nieprawomocne

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 24 czerwca 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania

oddala skargę.

Uzasadnienie:

Wnioskiem z dnia 4 grudnia 2007 r., skierowanym do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, zwrócił się J. M., o podjęcie działań przewidzianych ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), a w szczególności o skontrolowanie zasad przetwarzania jego danych osobowych przez Komisję Weryfikacyjną utworzoną na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 711 z późn. zm.).

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. poinformował J. M., iż stosownie do art. 43 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych, w stosunku do zbiorów danych osobowych określonych w tym przepisie, nie przysługują uprawnienia określone w art. 12 pkt 2, art. 14 pkt 1 i 3 - 5 oraz art. 15 - 18 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych.

Pismem z dnia 1 lutego 2008 r., skierowanym do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych J. M. wniósł kolejne pismo, w którym ponownie wniósł o skontrolowanie zasad gromadzenia i przetwarzania jego danych osobowych przez Komisję Weryfikacyjną.

Pismem z dnia [...] lutego 2008 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podtrzymał swoje stanowisko zawarte w piśmie z [...] stycznia 2008 r.

Decyzją z dnia [...] maja 2008r. nr [...], wydaną na podstawie art.105 § 1 kpa oraz art. 12 pkt 2 i art. 22 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, powołując się na art. 43 ust. 2 ustawy, że w stosunku do zbiorów objętych tajemnicą państwową ze względu na obronność lub bezpieczeństwo państwa, ochronę życia i zdrowia ludzi, mienia lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, zbiorów dotyczących osób należących do kościoła lub innego związku wyznaniowego o uregulowanej sytuacji prawnej, przetwarzanych na potrzeby tego kościoła lub związku wyznaniowego oraz zbiorów, które zostały uzyskane w wyniku czynności operacyjno-rozpoznawczych przez funkcjonariuszy organów uprawnionych do tych czynności, a także ww. zbiorów przetwarzanych przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencję Wywiadu, Służbę Kontrwywiadu Wojskowego, Służbę Wywiadu Wojskowego oraz Centralne Biuro Antykorupcyjne, Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych nie przysługują uprawnienia określone w art. 12 pkt 2, art. 14 pkt 1 i 3-5 oraz art. 15-18 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych. Organ powołał się również na treść pkt 18 i 19 części I Załącznika Nr 1 do ustawy o ochronie informacji niejawnych "Wykaz rodzajów informacji, które mogą stanowić tajemnicę państwową" i wskazał, że informacje, które mogą być oznaczane klauzulą "ściśle tajne" to dane identyfikujące lub mogące doprowadzić do identyfikacji funkcjonariuszy i żołnierzy służb, o których mowa w pkt 16 (tj. Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz byłego Urzędu Ochrony Państwa i byłych Wojskowych Służb Informacyjnych) realizujących czynności operacyjno-rozpoznawcze (pkt 18 Załącznika), jak również dane identyfikujące lub mogące doprowadzić do identyfikacji osób niebędących funkcjonariuszami lub żołnierzami służb, o których mowa w pkt 16, a które udzieliły pomocy tym służbom w zakresie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych (pkt 19 Załącznika). Organ podał, że również po likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych (dnia 30 września 2006 r.) wyłączenie z art. 43 ust. 2 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych zostało podtrzymane (art. 31 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego), zaś materiały Komisji Weryfikacyjnej w dalszym ciągu utrzymały status informacji niejawnych i dlatego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie posiada do nich dostępu.

Pismem z dnia 21 maja 2008 r. J. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją.
W uzasadnieniu wniosku J. M. wskazał, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dokonał błędnej wykładni art. 43 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, a w konsekwencji naruszył również przepisy postępowania administracyjnego poprzez jego umorzenie, w sytuacji gdy zaszły przesłanki określone w art. 105 § 1 kpa. Ponadto podał on, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych rozszerzył zarówno podmioty jak i kategorie danych, w stosunku do których nie przysługują mu uprawnienia określone w ustawie. J. M. stwierdził, że ograniczenia w zakresie ochrony danych osobowych muszą być rozumiane ściśle, a interpretacja dokonana przez organ ma charakter rozszerzający w tym na niekorzyść osoby, której dane są przetwarzane. J. M. stwierdził również, że wyłączenie przewidziane w art. 43 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, odnosi się tylko do instytucji tam wprost wskazanych, wśród których nie ma Komisji Weryfikacyjnej.

Decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2008 r. W uzasadnieniu decyzji oprócz wcześniejszych argumentów odniósł się do zarzutu J. M., dotyczącego dokonania przez organ błędnej wykładni art. 43 ust. 2 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych. Organ wskazał, że na mocy art. 58 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. powołanej ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego, utworzona została Komisja Weryfikacyjna. Do jej zadań należało w szczególności przedstawianie Pełnomocnikom lub Szefowi Służby Kontrwywiadu Wojskowego lub Szefowi Służby Wywiadu Wojskowego stanowiska w sprawie zgodności z prawdą oświadczeń, o których mowa w art. 67 ust. 1 i 3 powołanej ustawy oraz sporządzenie raportu z likwidacji Wojskowych Służb Informacyjnych (art. 70a ust. 1). Organ podał, że dla realizacji nałożonych przez Komisję Weryfikacyjną zadań, Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szef Służby Wywiadu Wojskowego zapewniali członkom Komisji Weryfikacyjnej, w tym Przewodniczącemu Komisji Weryfikacyjnej dostęp do wszelkich, łącznie z zawierającymi tajemnicę państwową, materiałów archiwalnych i operacyjnych, a także do innych niezbędnych dokumentów (art. 63 ust. 6a). Ponadto organ podał, że Służba Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służba Wywiadu Wojskowego, których materiały stanowiły podstawę działalności Komisji Weryfikacyjnej są następcami Wojskowych Służb Informacyjnych (art. 61 ust. 5). Dlatego też materiały udostępnione Komisji Weryfikacyjnej ww. wojskowych służb specjalnych stanowią informacje niejawne w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 196, poz. 1631 z późn. zm.). Zgodnie zaś z art. 2 pkt 1 ww. ustawy, tajemnicą państwową jest informacja określona w wykazie stanowiącym załącznik nr 1, której nieuprawnione ujawnienie może spowodować istotne zagrożenie dla podstawowych interesów Rzeczpospolitej Polskiej dotyczących porządku publicznego, obronności, bezpieczeństwa, stosunków międzynarodowych lub gospodarczych państwa. Tak więc, zdaniem organu materiały udostępnione Komisji Weryfikacyjnej przez wymienione wyżej wojskowe służby specjalne były objęte tajemnicą państwową.
Reasumując organ stwierdził, że nie można racjonalnie przyjąć, by organ do spraw ochrony danych osobowych - będąc pozbawionym możliwości dostępu do dokumentów źródłowych, na których oparła swoją działalność Komisja Weryfikacyjna, jak i kompetencji do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach przetwarzania danych w zbiorach prowadzonych przez wojskowe służby specjalne mógł rozpoznać sprawę dotyczącą przetwarzania danych przez ww. komisję.

Decyzja ta, stała się przedmiotem skargi J. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji w całości i zobowiązanie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych do podjęcia działań przewidzianych ustawą o ochronie danych osobowych, w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku. Skarżący wniósł również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, podobnie jak we wniosku o ponowne rozpoznanie spawy zarzucił organowi błędną interpretację przepisu art. 43 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, a w konsekwencji naruszył również przepisy postępowania administracyjnego poprzez jego umorzenie w sytuacji, w której nie zachodzą przesłanki określone w art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, organ rozszerzył bowiem zarówno podmioty jak i kategorie danych, w stosunku do których Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych nie przysługują uprawnienia określone w ustawie. Skarżący wskazał, że dane gromadzone i przetwarzane przez Komisję Weryfikacyjną są danymi osobowymi w rozumieniu art. 6 ustawy o ochronie danych osobowych. Z uwagi na brak wyłączenia ustawowego odnoszą się do nich ogólne przepisy dotyczące ochrony danych osobowych. J. M. podał, że Przewodniczący Komisji Weryfikacyjnej sporządził Raport o działaniach żołnierzy i pracowników WSI oraz wojskowych jednostek organizacyjnych realizujących zadania w zakresie wywiadu i kontrwywiadu wojskowego przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o Wojskowych Służbach Informacyjnych, w zakresie określonym w art. 67 ust. 1 pkt 1-10 oraz o innych działaniach wykraczających poza sprawy obronności państwa i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, który został opublikowany w Monitorze Polskim w dniu 16 lutego 2007r. ( M.P. 2007 r. , nr 11, poz. 110). Podał również, że na podstawie art. 64 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. - przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (...) od dnia 1 października 2006 r. obsługę techniczną i administracyjną Komisji Weryfikacyjnej zapewnia Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego. Dotyczy to tylko obsługi technicznej, a nie relacji strukturalnej. O odrębności instytucjonalnej Komisji Weryfikacyjnej świadczy również, a może przede wszystkim, art. 63 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. - przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (...), który określa zasady powołania Komisji i jej kompetencje. Nie są to kompetencje w zakresie wywiadowczym czy kontrwywiadowczym, a dane przekazane Komisji Weryfikacyjnej zostały wyłączone spod władania Służb Wywiadu i Kontrwywiadu Wojskowego. Podobnie - wyłączenie przewidziane w art. 43 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych odnosi się tylko do informacji objętych tajemnicą państwową ze względu na obronność lub bezpieczeństwo państwa, ochronę życia i zdrowia ludzi, mienia lub bezpieczeństwa i porządku publicznego. J. M. stwierdził też, że materiały Komisji Weryfikacyjnej nigdzie nie zostały generalnie wskazane jako mieszczące się w (przywołanym na stronie 4 decyzji GIODO z 5 maja 2008r.) załączniku nr 1 do ustawy o ochronie informacji niejawnych, co jego zdaniem powoduje, że nie są one uznane za tajemnice państwową, a więc wyłączenie ustawowe ich nie dotyczy.
Reasumując skarżący stwierdził, że gdyby ustawodawca chciał wyłączyć z uprawnień GIODO możliwość kontroli przetwarzania danych przez Komisję Weryfikacyjną, to uczyniłby to wprost w przepisach ustawy.
Skarżący zarzucił również organowi brak konsekwencji w działaniu, polegający na wszczęciu postępowania w sprawie, a następnie na umorzeniu postępowania bez zmiany istniejącego stanu faktycznego lub prawnego. Zarzucił organowi również naruszenie art. 6 i 7 kpa poprzez złamanie zasady praworządności oraz art. 10 poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.

Na powyższą decyzję wniósł również do sądu skargę Rzecznik Praw Obywatelskich, dopuszczony w charakterze uczestnika postępowania zarządzeniem z dnia 24 lutego 2009 r. wnosząc o jej uchylenie. Rzecznik Praw Obywatelskich zarzucił organowi naruszenie art. 12 pkt 1 w związku z art. 43 ust. 2 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez przyjęcie, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie może podjąć działań przewidzianych w ustawie w sytuacji, gdy dane osobowe przetwarzane są przez Komisję Weryfikacyjną. Zarzucił organowi również naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez jego umorzenie w sytuacji, w której nie zachodzą przesłanki określone w art. 105 § 1 kpa. W uzasadnieniu skargi wskazał, że postanowienie Prezydenta RP o podaniu Raportu do publicznej wiadomości jest równoznaczne ze zniesieniem klauzuli tajności w rozumieniu art. 21 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie informacji niejawnych. Powoduje to, zdaniem Rzecznika Praw Obywatelskich, że dane te przestają być w takiej sytuacji danymi objętymi tajemnicą państwową ze względu na obronność lub bezpieczeństwo państwa, ochronę życia i zdrowia ludzi, mienia lub bezpieczeństwa porządku publicznego, o których mowa w art. 43 ust.1 pkt 1 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych. Dlatego też po upublicznieniu Raportu, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych może korzystać z kompetencji przewidzianych w ustawie. Wskazał również, że wśród organów zawartych w art. 43 ust. 2 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych, nie jest wymieniona Komisja Weryfikacyjna.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumenty zawarte w swoich decyzjach. Jeśli zaś chodzi o naruszenie przez organ art. 10 kpa to wskazał on, że pismem z dnia 15 kwietnia 2008 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych poinformował skarżącego, iż w przedmiotowej sprawie został zgromadzony materiał dowodowy oraz, że stronie przysługuje, zgodnie z art. 10 § 1 kpa, przed wydaniem decyzji w sprawie, prawo wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także w myśl art. 73 § 1 kpa strona jest uprawniona do przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów. Organ poinformował również skarżącego, iż ewentualna realizacja powyższych uprawnień powinna nastąpić w terminie 7 dni od dnia otrzymania ww. pisma. Organ stwierdził, że skarżący nie skorzystał, w tym terminie z przysługującego mu prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Oznacza to, że w zakresie dokonywania kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Podstawą materianoprawną decyzji był art. 105 § 1 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych umarzając postępowanie z wniosku J. M. z dnia 4 grudnia 2007 r. o podjęcie działań przewidzianych ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), a w szczególności o skontrolowanie zasad przetwarzania jego danych osobowych przez Komisję Weryfikacyjną wskazał, że w stosunku do materiałów Wojskowych Służb Specjalnych, które przetwarzane były przez Komisję Weryfikacyjną, uprawnienia organu do spraw ochrony danych osobowych są wyłączone na podstawie art. 43 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Dlatego też organ uznał, że nie było możliwe merytoryczne rozstrzygnięcie wniosku skarżącego.
Z poglądem tym należy się zgodzić. Na wstępie zaznaczyć należy, iż zadaniem powołanej ustawy 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych nie jest jedynie stanie na straży interesów tych, których przetwarzane dane osobowe dotyczą. Naczelną zasadą ustawy nie jest zakaz przetwarzania danych osobowych, lecz przestrzeganie zakresu i trybu ich przetwarzania. Omawiana ustawa w art. 1 stwierdza, że dane osobowe mogą być przetwarzane, jeżeli służy to dobru publicznemu, dobru osoby, której dane dotyczą lub dobru osób trzecich. Ochrona danych osobowych na podstawie przepisów powołanej ustawy nie powinna być oderwana od przepisów służących ochronie innych wartości, np. informacji niejawnych.
Stosownie do treści art. 7 pkt 2 ww. ustawy, przez przetwarzanie danych osobowych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych.
Do zadań Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych należy kontrola legalności przetwarzania danych osobowych z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych (art. 12 pkt 1 i 2 powołanej ustawy).
Jak wynika z akt sprawy, J. M. zarzucił organowi błędną wykładnię przepisów powołanej ustawy o ochronie danych osobowych, polegającą na rozszerzeniu podmiotów umieszczonych w ust. 2 art. 43 ustawy, jak również kategorii spraw, w stosunku do których Generalnemu inspektorowi Danych Osobowych nie przysługują uprawnienia określone w art. 12 pkt 2, art. 14 pkt 1 i 3-5 oraz art. 15-18 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych.
Nie podlega wątpliwości, że wyłączenia zawarte w art. 43 ust. 2 ustawy odnoszą się do zbiorów objętych tajemnicą państwową ze względu na obronność lub bezpieczeństwo państwa, ochronę życia i zdrowia ludzi, mienia lub bezpieczeństwa i porządku publicznego (art. 43 ust. 1 pkt 1) oraz do zbiorów, które zostały uzyskane w wyniku czynności operacyjno-rozpoznawczych przez funkcjonariuszy organów uprawnionych do tych czynności. W kontekście tego unormowania, istota problemu sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie czy dane, które przetwarzane były przez Komisję Weryfikacyjną w celu przygotowania Raportu objęte były tajemnicą państwową, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych i czy materiały te pochodziły ze zbiorów organów, o których mowa w art. 43 ust. 2 powołanej ustawy. W konsekwencji zatem do odpowiedzi na pytanie czy organ prawidłowo uznał, że Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych nie przysługują uprawnienia określone w art. 12 pkt 2, art. 14 pkt 1 i 3-5 oraz art. 15-18 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych. Zdaniem Sądu stanowisko organu jest prawidłowe.
Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 22 stycznia 1999 r. o ochronie informacji niejawnej (Dz.U. z 2005 r. Nr 196, poz. 1631 zm.), tajemnicą państwową - jest informacja określona w wykazie rodzajów informacji, stanowiącym załącznik nr 1, której nieuprawnione ujawnienie może spowodować istotne zagrożenie dla podstawowych interesów Rzeczypospolitej Polskiej dotyczących porządku publicznego, obronności, bezpieczeństwa, stosunków międzynarodowych lub gospodarczych państwa. Zgodnie zaś z pkt 18 załącznika nr 1 do tej ustawy "Wykaz rodzajów informacji, które mogą stanowić tajemnicę państwową" przewidziano oznaczenie klauzulą "ściśle tajne" danych identyfikujących lub mogących doprowadzić do identyfikacji funkcjonariuszy i żołnierzy służb, o których mowa w pkt 16 ( a więc Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz byłego Urzędu Ochrony Państwa i byłych Wojskowych Służb Informacyjnych, realizujących czynności operacyjno-rozpoznawcze. W pkt 19 zaś dane identyfikujące lub mogące doprowadzić do identyfikacji osób niebędących funkcjonariuszami lub żołnierzami służb, o których mowa w pkt 16, a które udzieliły pomocy tym służbom w zakresie wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych. Wskazać należy, że zgodnie z art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 711 z późn. zm.), do zadań Komisji Weryfikacyjnej należało przedstawienie Pełnomocnikowi lub szefowi SKW lub SWW stanowiska w sprawie zgodności oświadczeń, o których mowa w art. 67 ust. 1 i 3 powołanej ustawy przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (...) oraz sporządzenie raportu o działalności żołnierzy i pracowników Wojskowych Służb Informacyjnych oraz wojskowych jednostek organizacyjnych, realizujących zadania w zakresie wywiadu i kontrwywiadu wojskowego, przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 lipca 2003 r. o Wojskowych Służbach Informacyjnych, w zakresie określonym w art. 67 ust. 1 pkt 1 - 10 oraz o innych działaniach wykraczających poza sprawy obronności Państwa i bezpieczeństwa Sił Zbrojnych RP (art. 70a ust. 1 powołanej ustawy przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (...). Zgodnie zaś z art. 63 ust. 6a powołanej ustawy przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (...) Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szef Służby Wywiadu Wojskowego zapewniają członkom Komisji Weryfikacyjnej, w tym Przewodniczącemu Komisji dostęp do wszelkich, łącznie z zawierającymi tajemnicę państwową materiałów archiwalnych i operacyjnych, a także do innych dokumentów niezbędnych do weryfikacji oświadczeń, o których mowa w art. 67 ust. 1 i 3 oraz do sporządzania raportu, o którym mowa w art. 70 a ust. 1. Niewątpliwie zatem materiały, na bazie których powstał Raport były opatrzone klauzulą "ściśle tajne", co potwierdza, że były to dane objęte tajemnicą państwową ze względu na obronność lub bezpieczeństwo państwa, ochronę życia lub zdrowia ludzi, mienia lub bezpieczeństwa publicznego. Ponadto zwrócić należy uwagę na fakt, że zgodnie z art. 58 ust. 2 powołanej ustawy przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (...) członkiem Komisji Weryfikacyjnej mogła zostać jedynie osoba, która posiadała ważne poświadczenie bezpieczeństwa upoważniające do dostępu do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą "ściśle tajne". Zapis ten oraz zapis art. 63 ust. 6a świadczy niewątpliwie o tym, że ustawodawca przewidywał, że materiały w oparciu, o które Komisja Weryfikacyjna dokonywać będzie weryfikacji oświadczeń zawierać będą informacje objęte tajemnicą państwową, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych w związku z ust. 2 tej ustawy.
Przypomnieć też należy, że zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych, informacje niejawne stanowiące tajemnicę państwową podlegają ochronie bezterminowej, jeżeli zawierają dane identyfikujące funkcjonariuszy lub współpracowników służb specjalnych. "Są to wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej (komentarz do ustawy o ochronie informacji niejawnych, pod redakcją Tomasza Szewca, Wydawnictwo C.H. Beck, str. 131).
Reasumując, niemożliwym by była kontrola przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, w sytuacji gdy nie miałby on dostępu do dokumentów, na podstawie których Komisja Weryfikacyjna dokonywałaby weryfikacji składanych oświadczeń.
Zasadnie zatem Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, nie mając możliwości weryfikacji tych danych i podjęcia działań, o jakich mowa w art. 12 pkt 2, art. 14 pkt 1 i 3-5 oraz art. 15-18 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych. Nie zasługuje zatem na aprobatę zarzut skarżącego, że organ rozszerzył krąg podmiotów z art. 43 ust. 2 skoro wystarczyło, że były to dane przetwarzane przez organy wymienione w ust. 2 art. 43, które udostępniane były lub mogły być udostępnione Komisji Weryfikacyjnej.
Sąd rozpoznający sprawę nie podzielił również zarzutu skarżącego co do naruszenia przez organ 10 kpa, uznając, że J. M. nie był pozbawiony możliwości czynnego udziału w postępowaniu, szczególnie w sytuacji nieskorzystania z możliwości, jaką stworzył organ kierując do niego pismo z dnia 15 kwietnia 2008 r. Sąd nie podzielił też zarzutu naruszenia wskazanych przez skarżącego innych przepisów postępowania.
Odnosząc się zaś do stanowiska Rzecznika Praw Obywatelskich, stwierdzającego, że podanie Raportu do publicznej wiadomości było równoznaczne ze zniesieniem klauzuli tajności w rozumieniu art. 21 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie informacji niejawnych i dlatego dane te przestały być danymi objętymi tajemnicą państwową ze względu na obronność lub bezpieczeństwo państwa, ochronę życia i zdrowia ludzi, mienia lub bezpieczeństwa porządku publicznego, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych i że w tej sytuacji Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych może korzystać z kompetencji przewidzianych w ustawie, to Sąd rozpoznający sprawę podziela ten pogląd szczególnie odnośnie stwierdzenia, że do czasu ujawnienia Raportu dane te objęte były tajemnicą państwową ze względu na obronność lub bezpieczeństwo państwa, ochronę życia i zdrowia ludzi, mienia lub bezpieczeństwa porządku publicznego, o których mowa w art. 43 ust.1 pkt 1 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych. Wskazać należy jednak, że wniosek skarżącego nie dotyczył przetwarzania jego danych osobowych, w opublikowanym Raporcie, a dotyczył żądania skontrolowania zasad przetwarzania jego danych osobowych przez Komisję Weryfikacyjną. Podkreślić należy, że są to dwie zupełnie różne materie. Raport bowiem nie zawiera w sobie materiałów, w tym zawierających tajemnicę państwową, o której mowa w art. 43 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych, które służyły do jego przygotowania. Świadczy o tym dobitnie treść art. 67 ust. 1 pkt od 1 do 10 powołanej ustawy przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego (...) w zestawieniu z art. 63 ust. 6a tych przepisów.
Kończąc wskazać jeszcze należy, że w momencie wydawania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych zaskarżonej decyzji, nie było już Komisji Weryfikacyjnej jako, że zakończyła ona pracę dnia 30 czerwca 2008 r. Nastąpiło to § 1 zarządzenia nr 130 Prezesa Rady Ministrów z dnia 8 listopada 2007 r. w sprawie zakończenia działalności Komisji Weryfikacyjnej (M.P. Nr 83, poz. 880). Tak więc, również z tej przyczyny umorzenie postępowanie przez GIODO było prawidłowe bowiem nawet w sytuacji, gdyby organ posiadał uprawnienia kontrolne w stosunku do Komisji Weryfikacyjnej i stwierdził naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych to nie byłoby adresata decyzji, o której mowa w art. 18 ustawy.
Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji.