>Orzecznictwo>NSA>2009 >

II SA/Wa 1150/07 → I OSK 544/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 26 lutego 2009 r.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1150/07 w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych

1.      uchyla zaskarżony wyrok

2.      przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. 

Uzasadnienie:

 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1150/07 uchylił decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2007 r. wydaną w sprawie ochrony danych osobowych. Sąd jednocześnie orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził na rzecz adwokata strony skarżącej koszty pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że Z. C. złożył skargę na udostępnienie jego danych osobowych przez [...]S.A. z siedzibą w W. przy al. [...] ([...] S.A. w P. Filia w L.) Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Rawiczu. Zdaniem skarżącego, opinia rzeczoznawcy wykonana na zlecenie [...] S.A. dotycząca zawilgocenia ścian jego mieszkania, została przekazana Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w R., który wykorzystał ją w prowadzonym postępowaniu, nie sporządzając własnej ekspertyzy. W tej sytuacji oczekuje sprostowania, nie udostępniania jego danych osobowych innym podmiotom oraz zadośćuczynienia.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 12 pkt 2 i art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), odmówił uwzględnienia wniosku Z. C. Organ ustalił, że na zlecenie [...] S.A. została wykonana opinia techniczna dotycząca zawilgocenia ścian mieszkania skarżącego w S. [...] w związku ze zgłoszonym przez wymienionego, w ramach umowy ubezpieczenia, roszczenia z tytułu szkody. Opinia ta nie została przekazana Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Rawiczu, bowiem powyższy podmiot zeznał, że nie pozyskał żadnych danych osobowych, ani też powyższej opinii od [...] S.A., zaś dla potrzeb prowadzonego przez niego postępowania, ekspertyza została sporządzona na zlecenie Wspólnoty Mieszkaniowej w S. [...]. Organ zważył, że wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie podniesionych okoliczności. W tej sytuacji organ uznał za wiarygodne wyjaśnienia [...] S.A. oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Pierwszy z wymienionych wyjaśnił, iż nie przekazał opinii rzeczoznawcy, drugi zaś potwierdził, że nie był nigdy w posiadaniu powyższej opinii i nie pozyskał od pierwszego żadnych danych osobowych skarżącego. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 powyższej ustawy, jedynie w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej - w drodze decyzji administracyjnej - nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, w szczególności nieudostępnienia danych osobowych, a zgromadzony w sprawie materiał dowody nie wskazuje na taki fakt.

Z. C. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzając, że na okoliczność przekazania opinii [...] S.A. świadczy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, tj. wezwanie do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego autora tej opinii H. P., zaś fakt sporządzenia ekspertyzy przez H. C. jest nieprawdziwy. Ponadto ekspertyza została sporządzona, w dniu kiedy w jego mieszkaniu nie było nikogo z domowników i w dalszej części przeprowadził polemikę merytoryczną z jej treścią.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2007 r. Podtrzymując dotychczasową argumentację organ zauważył, że wniosek strony nie wnosi nic nowego. Wyjaśnienia złożone przez wskazane podmioty uznał za wiarygodne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. C. zarzucił powyższej decyzji, że została wydana jedynie na podstawie złożonych oświadczeń obu zainteresowanych podmiotów. Nie zbadano np. protokołu przesłuchania rzeczoznawcy [...] S.A., a w dalszej części powołał się na przedstawione już wcześniej zarzuty.

W piśmie procesowym z dnia 21 listopada 2007 r. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 18 ustawy o ochronie danych osobowych. Skarżący wykazał, że rzeczoznawca [...] S.A. był przesłuchiwany przez PINB w charakterze świadka na okoliczność stanu lokalu skarżącego i w tej sytuacji mógł przekazać jego dane osobowe, nawet nie przekazując fizycznie ekspertyzy. W tej sytuacji organ bezpodstawnie zaniechał zażądania kopii przesłuchania tegoż świadka. Ponadto z akt sprawy wynika pośrednio, że [...] S.A. udostępniło ekspertyzę PINB. W pozostałej części skonstatował, że skoro organ nie ustalił czy doszło do naruszenia prawa w myśl art. 18 ust. 1 ustawy, to winien umorzyć postępowanie na mocy art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe.

Przechodząc do rozważań Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, postępowanie w sprawach uregulowanych ustawą prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Zatem na organie administracji publicznej ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji oraz do wskazania w uzasadnieniu decyzji okoliczności, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Te postulaty wynikają bezpośrednio z treści art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. Podejmując decyzję organ administracji publicznej powinien mieć sprecyzowane zdanie w przedmiocie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a ta podstawa może być ustalona po przeanalizowaniu całego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu wyjaśniającym. Organ winien dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nawet wbrew chęciom strony, zaś zebrany materiał dowodowy powinien znaleźć pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym decyzji. Na ukształtowanie zakresu postępowania dowodowego ma zagwarantowany wpływ strona, albowiem organ administracji publicznej obowiązany jest przeprowadzić dowody przez nią wskazane. Niemniej obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę, bowiem nawet w sytuacji, gdy strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 1985 r., sygn. akt II SA 318/85).

Dalej Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że zgodnie z art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych do zadań Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych należy kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych oraz wydawanie decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych. W celu wykonania tych zadań organ - na podstawie art. 14 ustawy - może między innymi żądać złożenia pisemnych lub ustnych wyjaśnień oraz wzywać i przesłuchiwać osoby w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego oraz ma prawo wglądu do wszelkich dokumentów i wszelkich danych mających bezpośredni związek z przedmiotem kontroli oraz sporządzania ich kopii.

W rozpatrywanej sprawie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dał bezkrytyczną wiarę lakonicznym wyjaśnieniom [...] S.A. zawartym w piśmie z dnia 14 grudnia 2006 r. oraz równie lakonicznym oraz sprzecznym w treści i budzącym wiele wątpliwości, wyjaśnieniom PINB w Rawiczu zawartym w piśmie z dnia 13 grudnia 2006 r. W pierwszym z nich na pytanie organu odpowiedziano, że "W wyniku czynności sprawdzających ustalono, że [...] SA w P. Filia w L. nie przekazał Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego opinii rzeczoznawcy wykonanej na polecenie [...] SA, o której mowa w skardze p. Z. C.". Natomiast w drugim z wymienionych pism skonstatowano, że "Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rawiczu nigdy nie był w posiadaniu tej ekspertyzy, bowiem dla prowadzonego postępowania została ona sporządzona przez mgr inż. H. C. na zlecenie Wspólnoty Mieszkaniowej w S. nr [...]". Wcześniej jednak, popadając w sprzeczność, stwierdza, że akta sprawy nie są w jego posiadaniu i z uwagi na ich brak "(...) nie mogę się w pełni odnieść do zarzutów dotyczących uzyskania informacji na temat ekspertyzy sporządzonej przez Pana inż. H. P.". Zatem organ, badając sprawę, oparł się jedynie na gołosłownej odpowiedzi PINB, nie zwracając uwagi na fakt, że ten ostatni nie był w stanie udzielić wyczerpującej odpowiedzi, bowiem nie dysponował przedmiotowymi aktami. Fakt ten budzi tym bardziej zastrzeżenia, że w aktach sprawy znajduje się notatka urzędowa z dnia 29 stycznia 2007 r. sporządzona przez funkcjonariusza Policji, w której stwierdzono, że ekspertyzę techniczną mieszkania skarżącego przez PINB przeprowadził w dniu 2 czerwca 2005 r. H. C. i ekspert ten, jak podał funkcjonariuszowi, "został wpuszczony do mieszkania przez A. C., która w tym czasie wspólnie ze swoim mężem Z. C. przebywała w mieszkaniu. A. C. i Z. C. byli obecni podczas dokonywania ekspertyzy technicznej". Jednakże w aktach administracyjnych sprawy znajduje się również zaświadczenie ze szpitala, z którego jednoznacznie wynika, że Z. C. w tym właśnie czasie, tj. od 23 maja 2005 r. do 2 lipca 2005 r. był hospitalizowany.

W ocenie Sądu pierwszej instancji powyższe wątpliwości sprowadzające się do faktów, że Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił informacji organowi, nie mając wglądu do akt sprawy i nie może - jak sam stwierdza - odnieść się w pełni do zarzutów skarżącego, w zestawieniu z wykazaną sprzecznością co do sporządzenia ekspertyzy w mieszkaniu skarżącego, nakazują bardziej wnikliwe wyjaśnienie przez organ orzekający wszystkich okoliczności zaistniałej sprawy.

W ocenie Sądu pierwszej instancji w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ ponownie prowadzący sprawę winien uwzględnić przedstawione rozważania.

W odniesieniu do kwestii przedmiotowości postępowania Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wprawdzie przepis art. 18 ust. 1 cytowanej ustawy nakazuje organowi w formie decyzji przywrócenie stanu zgodnego z prawem, lecz zgodnie z treścią art. 12 pkt 2 ustawy, do zadań Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych należy m.in. wydawanie decyzji administracyjnych i rozpatrywania skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że również w razie niestwierdzenia uchybień w tym zakresie (wykonanie przepisów o ochronie danych osobowych), rozstrzygnięcie winno mieć formę decyzji administracyjnej.

Jako podstawę prawną wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 152 i art. 132, oraz art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w skrócie p.p.s.a. - w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej domagała się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Skarżący kasacyjnie organ zarzucił wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie na skutek błędnego przyjęcia, że organ naruszył przepisy postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ podtrzymał ustalenia poczynione w zaskarżonej decyzji, że [...] S.A. nie udostępniła Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Rawiczu danych osobowych skarżącego, bowiem nie przekazała temu organowi wymienionej w skardze Z. C. opinii rzeczoznawcy wykonanej na zlecenie [...] S.A. Powyższe wynika z zasadnie uznanych przez organ za wiarygodne wyjaśnień udzielonych przez podmioty w toku postępowania.

W ocenie skarżącego kasacyjnie za chybiony uznać należy zarzut Sądu pierwszej instancji, że z wyjaśnieniami PINB pozostaje w sprzeczności stwierdzenie tego podmiotu zawarte w jego piśmie, iż nie może odnieść się w pełni do zarzutów dotyczących ekspertyzy sporządzonej na zlecenie [...] S.A. Inspektor uznał za wystarczające informacje przekazane przez PINB, znajdujące potwierdzenie w wyjaśnieniach [...] S.A. Wskazanie przez PINB, że w toku prowadzonego przez ten organ postępowania rzeczoznawca, który sporządził ekspertyzę na zlecenie [...] S.A., "był wzywany jako świadek, jednakże nie przedkładał przed organem ekspertyzy, która była wykonana na zlecenie [...] S.A.", nie wymagało badania jego zeznań, wbrew stanowisku Sądu.

Skarżący kasacyjnie organ przyznał, że organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jednakże art. 77 k.p.a. nie wprowadził zasady biernego oczekiwania przez strony na wynik sprawy. Ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego określa, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne, dlatego na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona określone skutki prawne (por. wyroki NSA: z dnia 15 listopada 2000 r., III SA 2431/99; z dnia 2 lipca 1997 r., SA/Sz 942/96; z dnia 22 października 1997 r., III .SA 634/96). Tak też orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 23 października 1997 r. I SA/Po 457/97 oraz 26 października 1984 r. II SA 1205/84 (ONSA 1984, Nr 2, poz. 98). Ponadto w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 września 1999 r. I SA/Gd 860/97 NSA stwierdził, że z art. 77 k.p.a. wynika, iż obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, obarcza on także stronę, która w swoim dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych.

W tym kontekście skarżący kasacyjnie zauważył, że Z. C. nie przedłożył dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Dlatego brak było podstaw do uznania za uzasadniony zarzut dotyczący udostępnienia danych osobowych. Sąd również nie poczynił w tym zakresie odmiennych ustaleń.

Odnosząc się do poglądów wyrażonych w zaskarżonym wyroku, skarżący kasacyjnie organ stwierdził, że kwestia obecności lub nieobecności skarżącego w mieszkaniu nie miała znaczenia dla oceny legalności udostępnienia jego danych osobowych przez [...] S.A. na rzecz PINB. Co również istotne Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie może oceniać prawidłowości postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlane w Rawiczu, w tym wykonywania ocen technicznych i ekspertyz dotyczących stanu technicznego obiektu budowlanego, bowiem kwestie te pozostają poza zakresem zadań organu określonych w art. 12 ustawy o ochronie danych osobowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w z dnia 2 marca 2001 r. sygn. akt II SA 401/00).

Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu wskazane okoliczności każą uznać za bezpodstawny zarzut Sądu pierwszej instancji o naruszeniu przez organ przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W konsekwencji oparcie zaskarżonego wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. naruszyło wskazany przepis, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę Z. C. wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej lub o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaznaczył, że w skardze kasacyjnej błędnie został określony zaskarżony wyrok oraz powołano m.in. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., który nie miał zastosowania w sprawie.

Dalej podzielił on generalnie argumentację Sądu pierwszej instancji wskazując dodatkowo, że udostępnienie jego danych zawartych w ekspertyzie mogło nastąpić mimo braku fizycznego przekazania ekspertyzy, gdyż mogły zostać udostępnione PINB podczas zeznań eksperta [...] S.A. Do dokonania ustaleń w tym zakresie niezbędne było zapoznanie się z protokołem przesłuchania tego eksperta.

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył również uczestnik postępowania [...] S.A. Spółka wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej. W jej ocenie zaskarżony wyrok jest całkowicie błędny, ponieważ nie udostępniła, ani nie mogła udostępnić PINB w Rawiczu danych osobowych Z. C. W szczególności nie przekazała opinii rzeczoznawcy, o czym zaświadczył też organ nadzoru budowlanego. Podnoszone przez Sąd sprzeczności pomiędzy kartą leczenia szpitalnego strony skarżącej, a notatką urzędową funkcjonariusza Policji nie mają znaczenia dla sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Zasadnie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. polegające na uznaniu, że dopuścił się naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając niniejszą sprawę przede wszystkim należy mieć na względzie, że przedmiotem jej było rozstrzygnięcie, czy doszło do udostępnienia danych osobowych Z. C. przez [...] S.A. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego poprzez przekazanie opinii wykonanej przez rzeczoznawcę na zlecenie [...] S.A., dotyczącej zawilgocenia ścian w jego mieszkaniu. Wobec tego rzeczą Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych było dokonanie ustaleń na okoliczność czy doszło do przekazania pomiędzy wskazanymi przez Z. C. podmiotami wskazanej przez niego opinii (ekspertyzy). Przekazanie tej opinii stanowiłoby bowiem przetwarzanie danych osobowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (art. 7 pkt 2).

Jak wynika z materiału zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, a w szczególności z oświadczeń [...] S.A. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego pomiędzy tymi podmiotami nie doszło do przekazania opinii sporządzonej przez rzeczoznawcę na zlecenie [...] S.A. Z twierdzeń Z. C. również nie wynika, aby kwestionował on te ustalenia. Z. C. natomiast wprowadził kolejny element w postaci przesłuchania w postępowaniu prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego rzeczoznawcy, który sporządził opinię na zlecenie [...] S.A. Z przesłuchaniem tym wiąże on, czemu dał również wyraz w odpowiedzi na skargę kasacyjną, możliwość pozyskania w ten sposób informacji na temat sporządzonej opinii na potrzeby [...] S.A. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji uznał te dodatkowe kwestie, oderwane w istocie od ustalenia faktu przekazania opinii, za istotne dla rozstrzygnięcia czy doszło do przetworzenia danych osobowych Z. C. niezgodnie z regulacją ustawy o ochronie danych osobowych. W konsekwencji takie stanowisko Sądu zadecydowało o uchyleniu decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych.

Z powyższych rozważań wynika, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Sądowi pierwszej instancji umknęła jedna istotna dla rozstrzygnięcia okoliczność. Mianowicie o ile udostępnienie opinii dotyczącej mieszkania Z. C. można było traktować jako przetwarzanie danych osobowych, o tyle nie można już potraktować tak zeznań złożonych w postępowaniu prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego przez sporządzającego tą opinię rzeczoznawcę. Zeznania rzeczoznawcy, jako nie stanowiące przetwarzania danych osobowych, wykraczają poza zakres przedmiotowy ustawy o ochronie danych osobowych. Wobec tego brak jest podstaw uzasadniających działanie w tym zakresie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Zatem należy stwierdzić, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podjął niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w zakresie objętym zakresem przedmiotowym ustawy o ochronie danych osobowych.

Zeznania rzeczoznawcy złożone w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i okoliczności sporządzenia opinii w tym postępowaniu, jako nie stanowiące przetwarzania danych osobowych polegających na ich udostępnieniu przez [...] S.A., pozostają poza sferą podlegającą kontroli Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w rozpoznawanej sprawie. Wobec tego brak ustaleń w tym kierunku nie może stanowić naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji, uznając, iż organ dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów, dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego Z. C.- adwokatowi P. U. - wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżących powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.