>Orzecznictwo>WSA>2009 >

Jakkolwiek dane osobowe skarżącego zostały przekazane w styczniu 2000 r., zanim zaczął obowiązywać art. 105a ust. 1 Prawa bankowego, to jak słusznie zauważa Generalny Inspektor, ocena legalności przetwarzania danych następuje według stanu na dzień wydania decyzji, zaś na ten moment brak było podstaw prawnych do sformułowania nakazu usunięcia danych skarżącego, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie danych osobowych.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wykazał, że udostępnienie danych osobowych skarżącej przez Prezesa Zarządu Spółdzielni - J. C. podczas audycji radiowej wyemitowanej w dniu 17 czerwca 2008 r. oraz przez członka Rady Nadzorczej Spółdzielni - Z. R. w biuletynie Spółdzielni [...], że publikacje te stanowią działalność prasową w rozumieniu art. 3a ust. 2 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych z czy sąd się zgadza.

Należy wskazać, że wniosek o udostępnienie danych osobowych może złożyć dowolny podmiot (osoba fizyczna, dowolna jednostka organizacyjna, zarówno publiczna jak i prywatna). Ważne jest aby posiadanie danych osobowych było konieczne dla osiągnięcia zamierzonych celów a wniosek o udostępnienie danych był wiarygodny i uzasadniony. Złożenie takiego wniosku nie zobowiązuje administratora do udostępnienia danych osobowych, ponieważ musi on ocenić, czy zostały spełnione przesłanki udostępnienia danych osobowych zawarte w art. 29 powołanej ustawy. Uznaniowość administratora nie może jednak oznaczać dowolności.

Wskazać należy, że na liście podmiotów w stosunku do których istnieje możliwość odstępstwa od zachowania tajemnicy bankowej nie było niewątpliwie organu egzekucyjnego. Tak więc niemożliwe było przetwarzania danych osobowych skarżącej, w zakresie wykraczającym poza jej dane osobowe, uzyskane przez organ egzekucyjny, ustalone przez Straż Miejską w wystawionym przez nią tytule wykonawczym.

Należy podkreślić, że złożenie przez L. J. wniosku o przyznanie mu nagrody nie może być utożsamiane z wyrażeniem przez niego zgody na przetwarzanie jego danych osobowych, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych. Ustawa bowiem precyzuje pojęcie zgody. Zgodą (art. 7 pkt 5 ustawy) jest oświadczenie woli osoby, pochodzące od osoby, której dane dotyczą, którego treścią jest zgoda na przetwarzanie danych osobowych tego, kto składa oświadczenie; zgoda nie może być domniemana lub dorozumiana z oświadczenia woli o innej treści.

Strona skarżąca w postępowaniu przed Generalnym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych nie była reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika. Mając to na uwadze organ, wydając orzeczenie kończące sprawę w toku instancyjnym, powinien pouczyć stronę o trybie zaskarżenia decyzji, albowiem taki obowiązek nakłada na niego także zasada postępowania administracyjnego wyrażona w art. 9 k.p.a.

Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że oświadczenie woli wyrażające zgodę na przetwarzanie danych osobowych nie może zostać skutecznie odwołanie od chwili dojścia oświadczenia woli do adresata.

Na podstawie art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie danych osobowych, administrator danych może powierzyć innemu podmiotowi, w drodze umowy zawartej na piśmie, przetwarzanie danych, a podmiot taki może przetwarzać dane wyłącznie w zakresie i celu przewidzianym w umowie, jednakże unormowanie to nie może mieć zastosowania do czynności zastrzeżonych do wyłącznej kompetencji organów administracji publicznej.

Art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych nie może być stosowany subsydiarnie w przypadku, gdy strona nie może zaspokoić swoich żądań w oparciu o art. 24 ust 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepisy prawa geodezyjne i kartograficznego regulują bowiem w sposób wyczerpujący wszystkie przypadki oraz krąg podmiotów, którym mogą być udzielane informacje zgromadzone przez organy uprawnione do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków.

Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie nakazują zachowania szczególnej formy wniosku. Brak jest w niej również nakazu, aby wnioskodawca musiał podawać swoje dane osobowe, albowiem może informację uzyskać ustnie lub też wnioskować o przesłanie jej na poste restante czy na adres skrytki pocztowej. Może też uczynić to drogą elektroniczną, podając adres swojej poczty e-mailowej. Oznacza to, że podmiotom obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej powołana ustawa nie nadała uprawnień do żądania tych danych.

Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie nakazują zachowania szczególnej formy wniosku. Brak jest w niej również nakazu, aby wnioskodawca musiał podawać swoje dane osobowe, albowiem może informację uzyskać ustnie lub też wnioskować o przesłanie jej na poste restante czy na adres skrytki pocztowej. Może też uczynić to drogą elektroniczną, podając adres swojej poczty e-mailowej. Oznacza to, że podmiotom obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej powołana ustawa nie nadała uprawnień do żądania tych danych.

Za uzasadnione żądanie udostępnienia danych osobowych uznaje się ich uzyskanie w celu dochodzenia swoich praw przed sądem czy wykonywania orzeczeń np. prowadzenia postępowania egzekucyjnego, gdy dane te dotyczą pozwanego lub dłużnika. Przyjęcie tezy, że przetwarzanie (udostępnianie) danych osób, wobec których zainteresowany zamierza zainicjować postępowanie sądowe, miałoby godzić w prawa i wolności tych osób prowadziłoby do nieuzasadnionej ochrony tych osób, które przecież w trakcie postępowania sądowego mogą w pełni korzystać ze swoich praw zagwarantowanych przepisami Kpc i dowodzić niezasadności powództwa.

Okręgowa Izba Pielęgniarek i Położnych w K., jako wierzyciel, była uprawniona do przetwarzania danych skarżącej. W takiej sytuacji wniosek Okręgowej Izby do Dyrektora Wojewódzkiego Szpitala [...] - pracodawcy I. B. - o udostępnienie danych o wysokości otrzymywanego przez nią uposażenia, był zasadny i znajdował umocowanie w treści art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych.

Jeżeli w swoim żądaniu skierowanym do związku zawodowego pracodawca określi cel, podając np. imienną listę pracowników, którym zamierza wypowiedzieć umowę o pracę lub też rozwiązać z nimi umowy o pracę bez wypowiedzenia, to w takiej sytuacji - nie można mu zarzucić, że narusza przepisy ustawy o ochronie danych osobowych. Nie ma bowiem żadnej, prawnie uzasadnionej różnicy, pomiędzy danymi dotyczącymi pojedynczego pracownika, a danymi grupy pracowników, przy założeniu, że zarówno w jednej sytuacji, jak i w drugiej, cel tego żądania będzie jasno sprecyzowany.

  Przyjęcie tezy, że przetwarzanie (udostępnianie) danych osób, wobec których zainteresowany chce zainicjować postępowanie sądowe, miałoby godzić w prawa i wolności tych osób (pozwanych), prowadziłoby do nieuzasadnionej ochrony tych osób przed ewentualną odpowiedzialnością za swoje działania, zwłaszcza, że mogą one w trakcie postępowania sądowego w pełni korzystać ze swoich praw zagwarantowanych przepisami Kodeksu postępowania cywilnego i dowodzić niezasadności powództwa.

  Usunięcie z postanowienia Prokuratury jakichkolwiek informacji, w tym także danych osobowych skarżącego i jego rodziny, której niewątpliwie zdarzenie dotyczyło, zasadniczo zmieniałoby obraz zarzucanych czynów i okoliczności ich popełnienia.

  Analiza art. 105 ust. 4,5,6 prawo bankowe prowadzi do wniosku, iż zakres danych gromadzonych przez Bank w celach statystycznych jest szeroki. Zakres danych, które może przetwarzać Bank, został precyzyjnie określony w § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu przetwarzanych informacji dotyczących osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów oraz trybu usuwania tych informacji (Dz. U. Nr 56, poz. 373). Podkreślenia wymaga, iż dane osobowe skarżącego nie mogą być przetwarzane w innym celu jak tylko do stosowania metod statystycznych do obliczania wymogów kapitałowych.