>Orzecznictwo>WSA>2009 >

W ocenie Sądu, nawet przy tak ogólnie określonych celach działalności Stowarzyszenia, odnoszących się do całego [...], nie można uznać przetwarzania danych osobowych osób niebędących członkami stowarzyszenia za działanie niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. Należy także podnieść, że zarząd [...] nie należy do celów działalności Stowarzyszenia wymienionych w jego Statucie.  

Niemożliwym by była kontrola przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, w sytuacji gdy nie miałby on dostępu do dokumentów, na podstawie których Komisja Weryfikacyjna dokonywałaby weryfikacji składanych oświadczeń. Zasadnie zatem Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, nie mając możliwości weryfikacji tych danych i podjęcia działań, o jakich mowa w art. 12 pkt 2, art. 14 pkt 1 i 3-5 oraz art. 15-18 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych. Nie zasługuje zatem na aprobatę zarzut skarżącego, że organ rozszerzył krąg podmiotów z art. 43 ust. 2 skoro wystarczyło, że były to dane przetwarzane przez organy wymienione w ust. 2 art. 43, które udostępniane były lub mogły być udostępnione Komisji Weryfikacyjnej.

 W języku polskim pojęcie "tożsamość" oznacza cechy, które stanowią o tym kim dana osoba jest, czym różni się od innych. Na tak rozumianą tożsamość składa się nie tylko to, kim się jest obecnie, ale także to kim się było, a nawet zamierzenia na przyszłość, wszystko to powoduje, że dana osoba różni się od innej. Należy zatem przyjąć, iż zgodnie z treścią art. 6 ust. 2 uodo o tym, czy mamy do czynienia z danymi osobowymi, decydują nie tylko wiadomości dotyczące aktualnej sytuacji osoby fizycznej, ale także informacje odnoszące się do tego co robiła i kim była w przeszłości. Oznacza to, że również takie dane podlegają ochronie przewidzianej w ustawie o ochronie danych osobowych.

Rejestracja zbioru ma charakter czynności materialno-technicznej (konstrukcja prawna znana w polskim prawodawstwie, na przykład wpis do ewidencji działalności gospodarczej). Prawidłowe zgłoszenie zbioru danych obliguje Generalnego Inspektora do dokonania czynności wpisu do ogólnokrajowego jawnego rejestru zbiorów danych osobowych. Fakt zgłoszenia zbioru do rejestracji oraz ewentualny brak sprzeciwu ze strony organu nie ma znaczenia dla kwestii legalności prowadzenia takiego zbioru.

W świetle treści art. 26 ustawy o ochronie danych osobowych, który stwierdza, że przetwarzanie danych w celu innym niż ten, dla którego zostały zebrane, jest dopuszczalne, o ile nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą, jeżeli następuje w celach badań naukowych, dydaktycznych, historycznych lub statystycznych. Zatem cel przeprowadzenia badań statystycznych, stanowi przesłankę wyłączającą ustawowy zakaz przetwarzania danych osobowych w innym celu niż ten, dla którego zostały zebrane.

Zgodnie z treścią art. 38 ust. 1 Prawa prasowego, odpowiedzialność dziennikarza sygnującego imieniem i nazwiskiem artykuł prasowy jest solidarna wraz z redaktorem naczelnym publikatora, w którym artykuł ten zamieszczono. W niniejszym stanie faktycznym ujawnienie miejsca zamieszkania takiego dziennikarza, dla potrzeb postępowania o ochronę dóbr osobistych, wynikać będzie wprost z zasady odpowiedzialności solidarnej wskazanej w powyższym przepisie.

Roszczenie Banku wobec skarżącej, choć przedawnione, nie wygasło, tylko zamieniło się w tzw. roszczenie niezupełne (naturalne), którego istotą jest niemożność jego przymusowej realizacji. Jakkolwiek mocą rozstrzygnięcia sądowego, Bank został pozbawiony możliwości przymusowego egzekwowania roszczenia wobec skarżącej, niemniej nie ma ono wpływu na istnienie zobowiązania łączącego Bank i skarżącą. Ponieważ zobowiązanie skarżącej wobec Banku nie wygasło, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych prawidłowo uznał, że działania Banku, jak i Z., znajdują uzasadnienie w przepisach Prawa bankowego (art. 105 ust. 4 - w zakresie przekazania danych do Z. i art. 105a ust. 1 - przetwarzanie danych w chwili obecnej), jak również ustawy o ochronie danych osobowych (art. 23 ust. 1 pkt 2). Skoro zatem skarżąca w dalszym ciągu pozostaje dłużnikiem Banku, Z. - jako instytucja, o której mowa w art. 105 ust. 4 Prawa bankowego - w sposób w pełni uprawniony pozyskał od Banku i poddał procesowi dalszego przetwarzania dane osobowe skarżącej w zakresie dotyczącym jej zobowiązań względem Banku.  

Stroną takiego postępowania, w myśl art. 28 kpa, jest podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] maja 2008 r., którą doręczono Prezesowi Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, została skierowana do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, a zatem dotknięta jest wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 kpa.  

Dane osobowe mają charakter obiektywny. O tym czy mamy do czynienia z danymi osobowymi nie decyduje subiektywne przeświadczenie podmiotu, który takie dane przetwarza, ale sam fakt tego, czy są one informacją dotyczącą możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej. Jeżeli więc dany podmiot posiada informacje, o których mowa w art. 6 uodo to są to dane osobowe. Takie dane osobowe zawsze podlegają ocenie uprawnionych organów z punktu widzenia ustawy o ochronie danych osobowych.

Pani J. B. wobec wątpliwości, co do prawidłowego posługiwania się przez R. S. stopniem naukowym w dokumentach związkowych mogła udostępnić jej dane osobowe: Międzyzakładowej Komisji Koordynacyjnej [...], Międzyzakładowej Organizacji Związkowej [...] oraz Zarządowi Regionu [...] działając na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych, zgodnie z którym przetwarzanie danych jest dopuszczalne wtedy, gdy jest to niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego. (…) Działanie Dyrektora Szkoły Podstawowej Nr [...] w B. można zatem uznać jako spełniające warunek legalnego przetwarzania danych.

  Prawo bankowe pozwala stwierdzić, że B. posiada samodzielne uprawnienie do przetwarzania danych dla celów stosowania metod statystycznych, bowiem przepis art. 105a ust. 4 Prawa bankowego, wprowadził przesłankę legalizującą stosowanie przez B. metod statystycznych. Przyjęcie odmiennego rozwiązania prowadziłoby do sytuacji, w której B. mogłoby przetwarzać dla celów stosowania metod statystycznych, wyłącznie dane, otrzymane przez banki z tym właśnie przeznaczeniem. Interpretacja taka, stoi w jawnej sprzeczności z celem regulacji art. 105a ust. 4, którym jest, zdaniem Sądu, zapewnienie bankom łatwego i szybkiego dostępu do danych statystycznych niezbędnych do prawidłowego obliczania wymogów kapitałowych. (…)   Przyjęcie tego sposobu wykładni, jest tym bardziej uzasadnione w świetle treści art. 26 ustawy o ochronie danych osobowych, który stwierdza, że przetwarzanie danych w celu innym niż ten, dla którego zostały zebrane, jest dopuszczalne, o ile nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą, jeżeli następuje w celach badań naukowych, dydaktycznych, historycznych lub statystycznych. Zatem cel przeprowadzenia badań statystycznych, stanowi przesłankę wyłączającą ustawowy zakaz przetwarzania danych osobowych w innym celu niż ten, dla którego zostały zebrane.  

  Zgłoszenie i sama rejestracja zbioru danych osobowych posiadają w istocie jedynie informacyjny i formalny charakter. Nie są źródłem żadnych praw dla administratora ani też nie oznaczają, że przetwarzanie danych w zbiorze jest zgodne z prawem (…)   Postępowanie w sprawie rejestracji zbiorów danych nie jest jednak typowym postępowaniem administracyjnym, ponieważ z wyjątkiem przypadków odmowy rejestracji sprawa nie jest załatwiana w drodze decyzji administracyjnej. Rejestracja ma bowiem charakter czynności materialno-technicznej (konstrukcja prawna znana w polskim prawodawstwie, na przykład wpis do ewidencji działalności gospodarczej).

Z wykładni art. 80 i art. 208 Konstytucji oraz art. 11, 12, 13 ustawy o RPO jednoznacznie wynika, że Rzecznik Praw Obywatelskich może w oparciu o przepis art. 12 pkt 2 ww. ustawy o RPO zwrócić się o zbadanie sprawy do właściwego organu i może na podstawie art. 11 pkt 3 tej ustawy przekazać sprawę wg właściwości każdemu podmiotowi. Żaden przepis prawa nie ogranicza RPO w przedmiocie - komu, któremu organowi sprawę Rzecznik może przekazać. Dlatego też, w ocenie Sądu, żądanie wszczęcia postępowania przez rzecznika w trybie art. 14 pkt 6 ustawy o RPO jest dla każdego organu wiążące i było też wiążące dla GIODO. (…) Postępowanie zostało wszczęte na żądanie Rzecznika. Spełniony był zatem warunek uznania jego statusu jako uczestnika postępowania na prawach strony, ze wszelkimi wiążącymi się z tym konsekwencjami, w tym zwłaszcza obowiązkiem umożliwienia realizacji przysługujących praw o charakterze procesowym, jak np: skorzystania z uprawnień wynikających z art. 10 KPA, czy złożenia i merytorycznego rozpoznania przez Generalnego Inspektora wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.