>Orzecznictwo>NSA>2010 >

Wobec więc nieudostępnienia K.W. adresów autorów dotyczącego go materiału prasowego, Główny Inspektor Ochrony Danych Osobowych miał podstawę (art. 12 pkt 2 i art. 18 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o.) do nałożenia na skarżącą Spółkę obowiązku ujawnienia tych danych. Należy przy tym zauważyć, iż K. W. ma konstytucyjne prawo (art. 45 ust. 1 Konstytucji) do rozpoznania jego sprawy cywilnej przez niezależny, bezstronny i niezawisły Sąd i zatajenie adresów autorów materiału prasowego, służące niewątpliwie uniemożliwieniu wytoczenia przeciwko nim powództwa o ochronę dóbr osobistych, naruszyłoby to konstytucyjne prawo.

Zgodnie z art. 32 ust. 3 uodo w razie wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 tego przepisu, dalsze przetwarzanie kwestionowanych danych jest niedopuszczalne, ale administrator danych może jednak pozostawić w zbiorze określone dane wyłącznie w celu uniknięcia ponownego wykorzystania danych tej osoby w celach objętych sprzeciwem. Należy również zwrócić uwagę, iż przepis ten posługuje się pojęciem "może", a więc sferą uznania. Oznacza to, że nie w każdym przypadku zachowywane są dane nawet w celu uniknięcia ponownego ich wykorzystania. Pozostawienie tych danych musi wynikać z jakiejś określonej indywidualnej sytuacji, która uzasadnia akurat pozostawienie danych np. w przypadku gdy dane osobowe są przetwarzane w celu wykonania umowy i w celach marketingowych.

W sytuacji kiedy osoba nie może stawić się osobiście aby przejrzeć akta sprwy, organ administracji publicznej może skorzystać z możliwości jakie daje mu art. 52 Kpa i umożliwić stronie we właściwym organie administracji rządowej lub organie samorządu terytorialnego przeglądanie akt sprawy. Takie zachowanie organu znacząco nie przedłuży postępowania, a może spowodować, iż bezprzedmiotowe będzie żądanie skarżącego R. R., tj. żądanie wydania uwierzytelnionych odpisów, gdyż strona będzie miała możliwość sporządzenia samodzielnie notatek i odpisów z akt sprawy, a także potrzebnych kserokopii (zob. wyrok NSA z dnia 26-11-2010 r., op. cit.).

Z zasady przewidzianej w art. 7a ust. 2 Prawa działalności gospodarczej wynika jeszcze jeden wniosek, a mianowicie, że przewidziane w niej wyłączenie odnosi się tylko do danych o osobie prowadzącej działalność gospodarczą i aktualnie wpisanej do ewidencji działalności gospodarczej. Tylko wówczas można bowiem mówić o danych zawartych w ewidencji i dopuszczalności ich przetwarzania bez zgody zainteresowanego. Po wyrejestrowaniu działalności gospodarczej przedsiębiorca staje się obiektywnie osobą nieprowadzącą działalności gospodarczej. Jego dane osobowe z dniem wykreślenia działalności z ewidencji działalności gospodarczej podlegają zatem pełnej ochronie zagwarantowanej ustawą o ochronie danych osobowych.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, iż w przedmiotowej sprawie doszło do przetwarzania danych osobowych M. W., gdyż upublicznienie jej danych w zakresie imienia i nazwiska łącznie z innymi informacjami zawartymi w ogłoszeniu Spółdzielni, wywieszonym na drzwiach wejściowych do budynku, którego M. W. jest mieszkanką, pozwala na stwierdzenie bez nadmiernych kosztów, czasu lub działań, że dotyczą one jej osoby.