>Orzecznictwo>WSA>2011 >

Skarżący ma rację podnosząc, iż ustawa o ochronie danych osobowych nie zakazuje dopuszczenia w jednym oświadczeniu woli zgody na dwa rodzaje przesyłania danych osobowych. Jednak problemem jest takie sformułowanie tej zgody, że faktycznie, co słusznie podkreślił GIODO, osobie która wyraża zgodę nie pozostawia się możliwości wyboru, co do sposobu przesyłania danych marketingowych drogą tradycyjną lub tylko pocztą elektroniczną, ale także sposób sformułowania tej zgody, który w gruncie rzeczy może wprowadzać w błąd osoby chcące przystąpić do [...], co do tego czy godzą się tylko na przetwarzanie swoich danych osobowych w celach marketingowych i przesyłanie informacji o produktach grupy [...] drogą zwykłą, czy też także drogą elektroniczną.

Zasada proporcjonalności wyraża się w obowiązku przetwarzania prawidłowych danychprzez administratorów w sposób odpowiedni do celów dla jakich zostały zgromadzone. Należy podkreślić, że Komendant Główny Policji, domagając się uznania, że jego postępowanie (odmowa usunięcia danych) było legalne, powołuje się w skardze, zamiast na przepisy własnej pragmatyki, na przepisy ogólne u.o.o.d.o, stwierdzając, iż przepis art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych uprawniał go, jako administratora do przechowywania danych tak długo, jak długo jest to niezbędne do realizacji celu, zaś przepis art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy zawiera tzw. klauzulę usprawiedliwionego celu, która jest autonomiczną przesłanką legalizującą przetwarzanie, a zwalczanie przestępczości przez Policję jest celem prawnie usprawiedliwionym. Powyższe zarzuty i argumenty skarżącego wskazują nie tylko na brak konsekwencji organu w przedmiocie, czy zastosowanie w niniejszej sprawie winny znaleźć przepisy lex specialis – pragmatyki służbowe, czy też przepisy u.o.o.d.o. Wskazują równocześnie i na to, że organy Policji nie znajdują skutecznie prawnych podstaw, uzasadniających odmowę usunięcia danych we własnych ogólnikowych w tym zakresie unormowaniach i posiłkują się ustawą o ochronie danych osobowych.  

W tej sytuacji uznać należy, że wydanie zaskarżonej decyzji, przez tę samą upoważnioną przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszej decyzji stanowi istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 kpa.

Zdaniem Sądu, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych rozpoznając w trybie art. 127 § 3 Kpa, wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 127 § 3 Kpa. Naruszenie to polega na wydaniu zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Sąd w pełni podzielił ocenę organu, iż w niniejszej sprawie zastosowanie winna znaleźć ustawa u.o.o.d.o. Za w pełni uzasadniony Sąd uznał też pogląd, ocenę organu, że w oparciu o przepis. 23 ust. 1 pkt 2, art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 27 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 20 ust. 1 i ust. 2a, art. 20 ust. 17 ustawy o Policji oraz § 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, zaistniały przesłanki do nakazania stronie skarżącej usunięcia uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych B. G., poprzez usunięcie jej danych osobowych z Krajowego Systemu Informacyjnego Policji, w zakresie danych wprowadzonych do zbioru w ramach prowadzonych wobec niej w 2000 r. i 2006 r. postępowań karnych, które zostały prawomocnie umorzone.

Ustawodawca nie może bowiem dopuścić do tego, że ochrona danych osobowych znajdujących się w KRS nie będzie ograniczona wobec podmiotów, które będą chciały wykorzystać te dane w innych celach i na innych zasadach niż dopuszcza to ustawa o Krajowym Rejestrze Sądowym. Wówczas dopuszczono by także do sytuacji, w której dane z KRS mogłyby być w nieograniczony sposób wykorzystywane, bez woli osób w nich ujętych, w celu utworzenia bazy danych dla prowadzenia kampanii marketingowych.

Skarżąca upubliczniając informacje o sobie, jako przewodniczącej Stowarzyszenia [...] w środkach masowego przekazu na przykład w Gazecie [...], stała się osobą znaną nie tylko w społeczności mieszkańców miasta R., ale również w gronie czytelników wspomnianej prasy, dostępnej zarówno w formie papierowej jak i elektronicznej. Osoby powszechnie znane z racji sprawowanych funkcji w organach określonych podmiotów powinny mieć na względzie, że ich prywatność będzie podlegała ograniczeniu.

Nie do przyjęcia jest domaganie się przez pracodawcę od zakładowej organizacji związkowej danych o osobach nieobjętych perspektywą ustania stosunku pracy, z drugiej jednakże strony rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji jest w tej kwestii nieprecyzyjne, bowiem z jego literalnego brzmienia wynika, że – w ocenie Sądu – zakazuje on spółce pozyskiwania danych o pracownikach, wobec których zamierza on podjąć współdziałanie w sprawach indywidualnych ze stosunku pracy, tj. objętych perspektywą ustania stosunku pracy.

Treści i dane użytkownika (abonenta), o których mowa w art. 161 ust. 2 Prawa telekomunikacyjnego powinny dotyczyć usługi świadczonej abonamentowi lub być niezbędne do jej wykonania i w takiej sytuacji mogą być dokonane bez zgody użytkownika. W każdym innym przypadku podejmowania działań, w szczególności realizujących cel komercyjny, marketingowy, a nie związany wprost wykonaniem usługi telekomunikacyjnej, usługodawca będzie stosować przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) i poszukiwać przesłanki legalizującej przetwarzania danych osobowych dla swych działań.

Trafnie zauważa skarżący, iż kwestia przekazania innemu organowi adresu strony postępowania – bez względu na to, czy chodzi o adres zamieszkania, czy zameldowania – nie jest zagadnieniem z płaszczyzny Kpk, ale dotyczy przetwarzania danych osobowych. Prokurator jest w tym zakresie takim samym podmiotem jak każdy inny podmiot, będący administratorem danych osobowych, gromadzącym dane i je wykorzystującym, obowiązują go przepisy dotyczące ochrony danych osobowych, gdyż kwestia przekazania danych określonej osoby podlega ochronie, także wtedy gdy dane te przekazuje prokurator.

Stwierdzić należy, iż przekazanie przez Komendanta [...] Komisariatu Policji w [...] (który stał się administratorem danych osobowych na skutek działania zgodnego z posiadanymi uprawnieniami ustawowymi) danych adresowych skarżącego na rzecz K. L. nastąpiło w celu zrealizowania uprawnienia wynikającego z powołanego przepisu ustawy zasadniczej, jak też ww. przepisów k.p.c., co wyczerpuje przesłankę z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. W związku z charakterem roszczenia K. L. (dochodzeniem roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej) udostępnienie jej danych adresowych skarżącego posiada także oparcie w przepisie art. 23 ust. 5 pkt 2 tej ustawy.

Spółka uzasadniła konieczność uzyskania danych osobowych skarżącego dochodzeniem praw od spadkobierców zmarłego dłużnika, tj. jego ojca – B. F. w celu zaspokojenia roszczeń wierzyciela, zaś uzyskanie tych danych było niezbędne do dochodzenia praw od spadkobierców zmarłego dłużnika. Reasumując, Spółka wykazała interes prawny w uzyskaniu spornych danych osobowych wskazując na przepisy prawa z zakresu stosunków cywilnoprawnych (uznanie skarżącego przez Spółkę za jej dłużnika). Skoro zaś tak, to przetwarzanie danych skarżącego przez Spółkę jest zasadne z punku widzenia cytowanego już wyżej art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych w zw. z art. 23 ust. 4 pkt 2 w myśl którego za prawnie usprawiedliwiony cel, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, uważa się w szczególności dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności podjętego rozstrzygnięcia jest właśnie uzasadnienie. Jest oczywistym, że zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre aspekty sprawy lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy.